​Kinimi Bırakmak, Erkek Kardeşime İyilikle Davranmak

(Minghui.org) Falun Dafa uygulamasına 1996’da başladım. Yirmi yılı aşkın bir süredir Dafa bedenimi arındırdı ve ruhumu yüceltti. Dafa’nın mucizesine tanıklık eden biri olarak bazı xiulian uygulama deneyimlerimi paylaşmak ve Shifu Li’ye minnettarlığımı ifade etmek istiyorum.

Depresyonu Aşmak

1992’de annem bir trafik kazasında öldü ve 17 yaşındayken ağır bir duygusal travma yaşadım; depresif, karamsar, yalnız ve güvensiz oldum.

1996’da bir iş arkadaşımın evinde Zhuan Falun kitabını (Falun Dafa’nın temel kitabı) gördüm. Kısa süre sonra bir uygulayıcı oldum. Gerçek evime dönüş yolunu bulmuştum! Falun Dafa ruhumu berrak bir kaynak suyu gibi temizledi ve hayatta bana rehberlik etti. Kendime güvenen ve neşeli biri oldum; artık olumsuz ya da güvensiz değildim.

Şirkette memur olarak çalışıyordum. Her gün uzun süre yazı yazdığım için bileklerimde ciddi bir tenosinovit (tendon ve onu saran kılıfın iltihabı) gelişti. Biraz fazla yazı yazsam ya da bileklerimi zorlasam, ağrır ve şişerdi. Ortopedi hastanesindeki bir doktor, etkili bir tedavi olmadığını söyledi: “Ameliyat sana geçici rahatlama sağlayabilir ama iyileştirmez. Daktilo/klavye işi yaptığın için muhtemelen zamanla yeniden olur ve tekrar tekrar ameliyat gerekebilir.”

Ameliyat olmamayı seçtim. İş yüküm ağır olduğunda, mümkün oldukça ara verip dinlenir ve ağrıyı hafifletmeye çalışırdım; fakat giderek daha çok depresyona girdim.

Dafa’yı uygulamaya başladıktan sonra bileklerimdeki ağrı ve sertlik farkına bile varmadan kayboldu. Ne kadar uzun yazı yazarsam yazayım ya da ellerimi ne kadar kullanırsam kullanayım, bileklerim hafif ve esnek kaldı. Tenosinovit hiç tekrarlamadı. Falun Dafa gerçekten harika!

Kinimi Bırakmak, Erkek Kardeşime İyilikle Davranmak

Babam, 70’e yaklaşmıştı ve daha önce geçirdiği bir felcin etkileri sürüyordu. Kendine bakabiliyordu, ama sağlığı eskisi kadar iyi değildi. Çin Komünist Partisi’nin (ÇKP) Dafa uygulayıcılarına zulmetme yöntemlerinden biri olan 18 ay zorla çalıştırma kampında olduğum sırada, erkek kardeşim, karısı ve bebekleri babamın yanına taşındı. 2010’un başlarında eve döndüğümde, kardeşimin ailesinin babamla birlikte yaşadığını görmek beni rahatlattı. Babama baktım ve bebeğe bakmaya da yardım ettim.

Bir akşam eve döndüğümde babamı yalnız buldum. Kardeşimle karısının neden orada olmadığını sordum.

Babam hüzünle şöyle dedi: “Erkek kardeşin bir süredir rol yapıyordu. Seni bir beyin yıkama merkezine [uygulayıcıların zulüm gördüğü başka bir yer] göndermek istedi ve benden 10.000 yuan istedi. Bunu sana söylemememi tembihledi. Ben kabul etmedim. Seni evde istiyorum.

Bugün bu yüzden öfkelendi, beni mutfak bıçağıyla tehdit etti ve öldüreceğini söyledi. Öfkeyle onları evden kovdum.”

Kulaklarıma inanamadım—kardeşim ve yengem, ben zorla çalıştırma kampından yeni dönmüşken beni yeniden tehlikenin içine göndermek istemişti! Babam onlarla işbirliği yapmayınca da böylesine korkunç bir şey yapmışlardı. Duygularımı kontrol ettim, babamı teselli ettim ve sakinleşmesine yardım ettim. Birkaç gün sonra babam, kardeşime eşyalarını tamamen evden çıkarmasını söyledi.

Zaten kardeşim ve karısına karşı içimde kin vardı. Babama gerektiği gibi saygı göstermiyor, sık sık onun sırtından geçinip para istiyorlardı. Babam, kardeşimi gördüğünde korkudan titrerdi. Şimdi yaptıkları şey ahlaken daha da kabul edilemezdi. Onlara oğul ve gelin denmeyi hak etmiyorlardı. Onlara duyduğum kin daha da büyüdü.

Kasım 2013’te 72 yaşındaki babam ikinci bir felç geçirdi ve hastaneye kaldırıldı. İki ay sonra hayatta kaldı ama felçliydi ve yatağa bağımlıydı. Konuşamıyor ya da yiyemiyordu; beslenme sondasıyla hayatta tutuluyordu. Babamın durumunu gören kardeşim ve yengem, ona bakacak zamanları olmadığını söylediler; böylece tüm sorumluluğu tek başıma üstlenmek zorunda kaldım.

Ne yapacağımı yavaş yavaş öğrenerek babamı çevirmeye yardım ettim; bezini değiştirdim; besledim; ilaçlarını verdim; dişlerini fırçaladım; balgamını aspirasyonla çektim; tuvaletini yapmasına yardım ettim; onu yıkadım. Sağlıklı bir insan için kolay olabilecek bu işler, babam söz konusu olduğunda çok zaman alıyordu. Bedensel ve zihinsel olarak tükenmiştim. Stres çoğu zaman geceleri uyumamı engelliyordu. Yine de Dafa’nın ilkelerini izledim ve zorluğu sevinç olarak kabul ettim.

Yıllarca, kardeşim ve karısı babama nadiren yardım ettikleri için kardeşime kin besledim. Bunun yanlış olduğunu ve Dafa’nın standardından çok uzak olduğumu biliyordum. Kendimi gerçekten içeriden değiştirmeye karar verdim.

Kardeşimin ve karısının eksiklerine takılıp kalmayı bıraktım; babama iyi bakmaya ve yapmam gerekeni yapmaya odaklandım. Onlara yönelik kinim azaldı. Bazen yine yükselirdi, ama düşüncemi kontrol ederdim; ta ki geçip gidene kadar. Fa’yı okumaya devam ettim ve zamanla zihniyetim iyileşti.

2016’da bir gün yengem arayıp kardeşimin hastanede olduğunu söyledi. Felç geçirmişti ve beni görmek istiyordu. Üzüldüm. Yıllarca babam hastanedeyken her şeyi ben üstlenmiştim. Şimdi kardeşim hastayken bana dönmüştü.

Babam için bakıcı ayarladım ve hastaneye gittim. Yolda şunu fark ettim: Kinimi bırakmış olsam da Dafa’ya yönelik zulüm hakkında ona kapsamlı biçimde gerçeği açıklamamıştım. Kardeşim ve yengem ÇKP’den ayrılmıştı, ama kardeşim hala ÇKP’nin Dafa hakkındaki yalanlarına inanıyor, hatta bazen Shifu’ya ve Dafa’ya saygısız sözler söylüyordu. Bu fırsatı, kardeşimle Dafa hakkında konuşmak için kullanacaktım.

Hastanede vakit kaybetmedim ve kardeşimle Dafa hakkında ayrıntılı konuştum. Bu kez söylediklerimi kabul etti ve hataları için özür dileyen ciddi bir beyan yazdı. Kısa süre sonra durumu düzeldi ve hastaneden taburcu oldu.

Ama kardeşim şüpheci kalmaya devam etti ve “Falun Dafa iyi” sözlerini tekrarlamayı bıraktı. Yaklaşık altı ay sonra, ona tedavisi olmayan dilate kardiyomiyopati teşhisi kondu. Ondan vazgeçmedim; her fırsatta sabırla Dafa’yı anlattım, gerçeği kabul etmesini umut ettim. Yine de Dafa hakkındaki görüşünü değiştirmedi.

Mart 2020’de doktor bana kardeşimin kritik durumda olduğunu ve her an ölebileceğini söyledi. Babam için yine bakım ayarladım ve hastaneye koştum. Doktor şöyle dedi: “Kalbi iflas ediyor. Şişmiş durumda ve idrarını yapamıyor. Hazırlıklı olmalısınız.” Kardeşime durumunu söylemedim. Ona Shifu’nun öğretisinin bir kaydını dinlettim ve rahatsızlığını düşünmemesini söyledim. Ancak o zaman öğrendim ki kardeşim birkaç yıl önce boşanmıştı ve 11 yaşındaki oğlu hastanede yanında kalan tek kişiydi.

Shifu’nun kayıtlı derslerini üç gün dinledikten sonra, kardeşim çok fazla idrar yapmaya başladı ve iki gün içinde şişlik indi. Bir mucize gerçekleşmişti—tehlikeyi atlatmıştı ve yaklaşık bir hafta sonra taburcu edildi. Shifu bir kez daha kardeşimi kurtardı.

Yedi yıl boyunca babam defalarca hastaneye yattı. Birçok kez tıbbi açıdan yaşama umudu neredeyse hiç yoktu. Her seferinde ona Shifu’nun ders kayıtlarını dinlettim ve her seferinde Shifu merhametle babamı ölümün eşiğinden geri getirdi. Ekim 2020’nin sonlarında, felçli ve yatağa bağlı babam 80 yaşında huzur içinde vefat etti.

Kardeşim hastaneden eve döndükten sonra benden egzersizleri öğretmemi istedi. Bir süre sağlığı düzeldi. Ama Falun Dafa’y uygulamak konusunda hala kararsızdı.

Kasım ayında, babamızın cenazesinden hemen sonra kardeşim yeniden hastaneye yattı. Onu hastanede birçok kez ziyaret ettim. Shifu’nun öğretilerini ona dinlettim; Shifu’nun ona verdiği fırsatların kıymetini bilmesini umuyordum. Ne yazık ki uyanmadı. Kardeşim Haziran 2021’in sonunda vefat etti. Daha 49 yaşındaydı.

Kardeşimin hastane masraflarının ve cenaze masraflarının tamamını—yaklaşık 70.000 yuan—ben ödedim. Kardeşimden boşanmış olan yengem hakkında şikayet etmedim ve ona kin tutmadım. Onun çok zor bir dönemden geçtiğini düşündüm; hem çok gençti hem de oğullarına tek başına bakmak zorundaydı. Ona destek olmam gerektiğini düşündüm.

Kardeşim vefat etmiş olsa da her yıl büyük bayramlarda yeğenimi evime yemeğe davet ederim; okulda iyi olmasını teşvik eder ve ona biraz para veririm. Gerektiğinde okul ders kitaplarının ona aşıladığı ÇKP yalanlarını düzeltir, doğruyla yanlışı ayırt etmesine yardım eder ve ona Dafa’nın mucizelerini anlatırım.

Orijinal Çince makale