(Minghui.org) Selamlar, Shifu! Selamlar, uygulayıcı arkadaşlar!
Minghui tarafından düzenlenen 23. Çin Fahui'ye katılmaktan büyük onur duyuyorum. Bu yılki xiulian uygulama deneyimlerimi Shifu’ya sunmak istiyorum.
Aniden İşimi Kaybetmek
İşim oldukça yoğun ve uzun süreli olduğundan, mesleki sorumluluklarım ile manevi uygulamam arasında doğru bir denge kuramadım. Uygulamam geri planda kalınca, eski güçler bu zayıflığı fırsat bildi ve geçen yıl hastalık benzeri sahte belirtilerle karşılaştım. Zulüm gördüm ve işimi kaybettim; bu durum günlük yaşamımın düzenini altüst etti.
Kendi eksikliklerimi gözden geçirdiğimde, uzun süredir içimde barındırdığım rahatlık arzusunun, Fa’yı gayretli bir şekilde çalışmamak ve egzersizleri düzenli yapmamakla birleşerek xiulian uygulamamda gevşememe yol açtığını fark ettim. Hastalık benzeri sahte belirtiler ortaya çıktığında, bir an için ilaç almak ile uygulamamda gayretle ilerlemek arasında tereddüt bile ettim. Bazı davranışlarım Dafa'nın gerekliliklerinden tamamen uzaklaştı; hatta kimi açılardan sıradan bir insandan bile daha kötü bir duruma düştüm.
Xiulian Uygulamaya Kararlılıkla Devam Etmek
Geçen yılın sonlarına doğru, içinde bulunduğum durumu ciddi bir şekilde sorgulamaya başladım: Hastalık karması şeklindeki bu sahte belirtilere nasıl bakmalıyım? Aslında arayışında olduğum şey ne? Bu insan dünyasına neden geldim?
Aslında cevap başından beri belliydi: Hastalık karması şeklindeki bu sahte belirtiler, gevşemiş olmamdan ve rehavetimden yararlanan eski güçler tarafından üzerime dayatılmıştı. Bu, Shifu’nun ayarladığı bir yol değil! Ben bu insan dünyasına eski güçler tarafından zulüm görmek için gelmedim; bir Dafa öğrencisi olarak, Shifu’ya canlı varlıkları kurtarmasında yardımcı olmak için geldim. İyi bir şekilde xiulian uygulamalı ve Dafa'yı korumalıyım.
Düşüncelerim netleştiğinde, ana bilincimi güçlendirmek ve bu kararlılığımı pekiştirmek için doğru düşünceler gönderdim. Engelleme yaratan eski güçlere ait unsurları temizledim; boyutsal alanım içindeki rahatlık arzusu, tembellik, zorluklardan korkma ve dayanma gücünden yoksun olma gibi olumsuz öğeleri ise ortadan kaldırdım. Evimdeki tüm geleneksel Çin tıbbı ve Batı tıbbı ilaçlarını attım. Her şeyi Shifu’ya emanet ettim. Dafa xiulian uygulamasında doğru ve onurlu bir yol izlemeye kararlıydım!
Kendisi de bir uygulayıcı olan karımla konuştuktan sonra, her gün Fa çalışmaya ve egzersizleri yapmaya zaman ayırma konusunda kararlılık gösterdim. Her gün Zhuan Falun'u okumanın yanı sıra, Shifu'nun çeşitli bölgelerde verdiği konferansları da çalışıyoruz; ayrıca Fa’yı ezberlemeye başladım. Geçmişte Fa’yı ezberlemeye çalıştığımda hep yarı yolda bırakırdım; şimdi ise hız veya miktara odaklanmıyorum. Bunun yerine, boş zamanlarımı her seferinde sadece birkaç kısa cümleyi ezberlemek için kullanıyorum ve bu yaklaşımın, Fa’ya dair giderek derinleşen bir anlayış geliştirmemi sağladığını fark ettim. Aklıma sorular takıldığında, Shifu genellikle Fa çalışmam sırasında bana rehberlik ediyor ya da aydınlanmamı sağlıyor. Zhuan Falun’u çalıştıkça, daha da fazla çalışma isteği duyuyorum. Öylesine derin bir şekilde odaklanıyorum ki, kitabı elimden bırakmaya kıyamıyorum. Sıklıkla, metnin yüzeyinin altında daha derin ve kapsamlı Fa ilkeleri olduğunu seziyorum; gerçi bunları kelimelere dökerek ifade etmek çoğu zaman pek kolay olmuyor.
Egzersizleri her gün iki saat boyunca uygulamaya başladık. Diğer uygulayıcılarla konuştuktan sonra, onların ikinci takım egzersizi bir saat boyunca yaptıklarını öğrendim. Aramızdaki farkı fark edince, ikinci takım egzersizi her gün bir saat yapmaya başladım. Daha önceleri tembelliğe meyilli olduğum ve özellikle “tekerleği tutma duruşu"nu korumanın getirdiği zorluktan korktuğumdan, diğer uygulayıcılarla paylaşımlarda bulunduktan sonra bu olumsuz zihniyetimi aşmaya karar verdim. Bir süre boyunca ikinci takım egzersizi yapma süremi artırdım; hatta bazen iki saatten fazla uyguladığım zamanlar oldu. Bir süre sonra, ikinci takım egzersizi yapmanın artık eskisi kadar rahatsız edici veya zor olmadığını keşfettim. Artık günlük egzersizlerim, gözümde büyüttüğüm ya da acı verici bulduğum bir şey olmaktan çıktı; aksine, bir Dafa uygulayıcısı olarak günlük yaşamımın vazgeçilmez ve rutin bir parçası haline geldi.
Üst Üste Gelen Çatışmalar
Eşim ve ben manevi uygulamamıza tüm kalbimizle bağlı olduğumuzda, kısa süre sonra bir dizi sorunla karşılaştık.
Her şey kayınpederimin ciddi şekilde hastalanmasıyla başladı; iki ay içinde üç kez hastaneye kaldırıldı. Haziran ayında tekrar hastaneye yatırıldı. Belirtileri önemli ölçüde ağırlaştı ve uzun süre hiçbir iyileşme belirtisi görülmedi. Annem de ciddi bir şekilde hastalandı; yemeyi ve içmeyi kesti. Çok zayıfladı ve kalp hastalığı belirtileri göstermeye başladı. Nefes almakta güçlük çekiyordu ve ailece derin bir endişe içindeydik. Annem henüz iyileşmeden, babamda da kalp hastalığı ve kalp yetmezliği belirtileri ortaya çıktı. Ayak bilekleri şişti, aşırı halsiz düştü; birkaç adım attıktan sonra bile göğsünde sıkışma ve ağrı yaşamaya başladı. Yaşlı ebeveynlerimizin art arda hastaneye kaldırılması, eşimin ve benim kendimizi bunalmış hissetmemize neden oldu.
Annemin kritik derecede hasta olduğu ve babamın da yeni yeni belirtiler göstermeye başladığı bir dönemde babam, kız kardeşimi arayarak benim sadece kayınpederimle ilgilendiğimi, kendi anne babamı ise ihmal ettiğimi söyleyerek şikâyette bulundu. Babam çok öfkeliydi ve bana karşı oldukça sert, kırıcı sözler sarf etti.
Tam bu sıralarda, çocuğumuzun üniversite giriş sınavı sonuçları açıklandı. Puanları pek iyi değildi. Eşim sonuçları görünce yüzü karardı; ben de derin bir huzursuzluk hissettim. Çocuğumuzun iyi bir performans gösteremeyebileceğini tahmin etsek de, çıkan sonuçlar beklediğimizden de düşüktü. Akrabalarımızın ve dostlarımızın sürekli arayıp sonuçları sormaları ise olumsuz duygularımızı daha da körükledi.
Bu süre zarfında, eşimle birlikte hastaneler arasında mekik dokurken, Fa çalışma ve egzersizleri yapma düzenimizi sürdürmekte zorlandık. Eşim ne zaman konuşsa, sözleri şikâyet, içerleme, kıskançlık ve bir haksızlığa uğramışlık hissiyle doluydu; bu sözler adeta birer bıçak gibi içimi delik geçiyordu. Kendimi tutamayıp karşılık verdiğimde ise kısa süreli, hararetli tartışmalar yaşanıyordu. İkimiz de bir şeylerin yanlış gittiğinin farkındaydık, ancak kendi eksikliklerimizi sorgulamadığımız için, aynı sorunlar bir süre sonra kaçınılmaz olarak yeniden gün yüzüne çıkıyordu.
Bu kadar çok çatışmanın bir araya gelmesi, Shifu’nun Zhuan Falun kitabında “normalin ötesinde acı çekmek” olarak tanımladığı kavramı derinlemesine anlamamı sağladı.
Koşulsuz Bir Şekilde İçe Bakmak
Bu durumlarla karşılaşmamın nedeninin, henüz ortadan kaldırmadığım takıntılarımın açığa çıkması ve aşmam gereken testler olduğunu biliyordum. Bir süredir Fa çalışma durumum oldukça iyi olduğundan, karşılaştığım çatışmaları ve sıkıntıları Fa ile ölçtüm; çevremde gelişen olaylara Fa penceresinden baktım. Etrafımda olup biten her şeyi, kendi xiulian’im için bir ayna olarak kullanmayı öğrendim.
Yaşlı aile üyelerime bakmak için hastaneye gidip geldiğim yaklaşık bir aylık süre boyunca sürekli şunu düşündüm: Neden tekrar tekrar kendimi hastanede hasta bakımıyla ilgili durumların içinde buluyorum? Acaba bu, “hastalık karması” konusunu doğru bir şekilde anlamam için bir fırsat mı? Başkalarının hastalık karmasına tanıklık ederek, geçmişte bizzat yaşadığım o “hastalık karması” şeklindeki sahte görünümlere karşı doğru bir bakış açısı geliştirmem mi amaçlanıyor? Elbette işin içinde “eski güçler” de vardı; aile üyelerimin hastalık karmasını kullanarak sözde testler düzenliyor, aynı zamanda uygulayıcıların canlı varlıkları kurtarmak için kullanmaları gereken değerli zamanı boşa harcatmaya çalışıyorlardı.
Bu süreç boyunca, bedenimde hastalık karmasına dair sahte görünümler belirdiğinde ya da aklıma hastalıkla ilgili düşünceler geldiğinde, bunları kesin bir şekilde reddettim. Kendi kendime şöyle dedim: “Bunların hepsi eski güçler tarafından dayatılan sahte görünümler; bunlar benim Shifu’m tarafından ayarlanmadı. Bunları reddediyorum! Ben sadece Shifu Li Hongzhi tarafından ayarlanan yolu izliyorum; başka hiçbir şeyi kabul etmiyorum!”
Bu farkındalığa ulaştıktan sonra Fa çalışmamı yoğunlaştırdım; hastanedeyken ya da hastaneye gidip gelirken bile Fa’yı ezberden okumaya devam ettim. Yanımda, içinde Shifu’nun derslerinin ses kayıtları ve Dafa kitaplarının elektronik versiyonları bulunan, SIM kartsız eski bir cep telefonu taşıyordum. Hastanede akrabamla ilgilenirken Shifu’nun öğretilerini ezberden okuyordum. Bisiklet kullanırken bile, bir kısmı hatırlamakta zorlandığımda durur, telefonu çıkarıp metni kontrol eder ve ardından yoluma devam ederdim.
Hastanenin yanında, insanların egzersiz yapmak ya da sıcaktan kaçmak için geldikleri, ağaçlık ve gölgeli büyük bir park vardı. Yanımda her zaman Dafa ile ilgili broşürler bulunduruyordum. Akrabamla ilgilenmem gerekmediği zamanlarda parka gidip bu broşürleri dağıtıyor; yol kenarındaki elektrikli scooter’ların üzerine, çardaklara, banklara veya insanların kolayca görebileceği başka yerlere bırakıyordum.
Babam kız kardeşimi arayıp öfkelendiğinde, kız kardeşim bana babamın söylediklerini aktarmıştı. Çok üzülmüş ve içimden, “Onları asla ihmal etmedim ki! Her zaman çok hayırlı bir evlat oldum! Neden böyle bir şey söylüyorlar?” diye düşünmüştüm. O anki öfkeyle kendime hakim olamadım; telefonda sert sözler sarf ettim, hatta kız kardeşimin yüzüne telefonu kapatmıştım.
Fa’yı tekrar tekrar çalışarak, eksikliklerimi bulmak adına koşulsuz bir şekilde kendi içime bakmaya başladım.
Geçmişte, anne babama karşı hayırlı bir evlat olma çabamın ardında, aslında iyi bir itibar kazanma arzusu yatıyordu. Köylüler tarafından takdir edilmek ve övülmek istiyordum. Hatta bazen, komşularımızın gözü önünde babama harçlık veriyordum. Ayrıca anne babamın ya da kız kardeşlerimin, akrabalarımızın ve komşularımızın, “Ne kadar hayırlı bir evlat!” diyerek ailemize imrendiklerini anlattıklarını duymaktan büyük keyif alıyordum. Bu durumdan dolayı kendimle epey gurur duyuyordum. İyi bir itibara sahip olma arzum o kadar güçlüydü ki, bunun farkında bile değildim.
Bunun yanı sıra, sıradan insanlarla olan etkileşimlerimde oldukça nazik biri olmama rağmen, kendi ailemle —anne babam, kız kardeşlerim ve eşimle— ilişkilerimde duygularımı kontrol etmekte çoğu zaman zorlanıyordum. Özellikle anneme karşı çok serttim; ona karşı nezaket ve sabırdan yoksundum. Herhangi bir sorun çıktığında ilk tepkim öfkelenmek, şikâyet etmek ya da onu suçlamak oluyordu. Tavrım genellikle kaba ve saldırgandı; sakinleşip ailemle anlamlı bir iletişim kurmayı bir türlü başaramıyordum.
Babamın yakın zamanda yaşadığı öfke patlaması, içimdeki o kirli takıntıları—iyi bir üne sahip olma isteği, kibir, hoşgörü gösterememe ve insanlara karşı tutarlı bir nezaket sergilemek yerine onlara farklı şekillerde davranma eğilimi— gün yüzüne çıkardı. Aynı zamanda, anne babama, kardeşlerime ve diğerlerine karşı beslediğim duygulara daha tarafsız bir gözle bakabildim. Yeniden doğuş döngüsü içindeki uzun yolculuğumuz boyunca, pek çok yaşam boyunca sayısız bağ kurduk. Anne baba, kardeş veya eş olarak bizi birbirimize bağlayan ilişkiler hem çok sayıda hem de oldukça karmaşıktır. Bir Dafa uygulayıcısı olarak, anne babaya ve kardeşlere merhamet ve nezaket göstermek, sıradan insanların sahip olduğu duygusal takıntıların çok ötesinde bir anlam taşır. Herkese karşı nazik olmak, bir uygulayıcının Falun Dafa’da xiulian uygulayarak geliştirdiği merhametin bir tezahürüdür.
Babamın öfke patlamasından bir gün sonra, sabah erkenden memleketime döndüm. Anne babamı yanıma alarak onları hastaneye götürdüm. Günlük yemekleriyle ilgilenerek, iğnelerinin ve ilaçlarının düzenli olarak verilmesini sağlayarak onlara özenle baktım. Ayrıca, daha önce sergilediğim öfkeli tavrım için kız kardeşimden özür diledim. Annemi, geleneksel Çin tıbbı üzerine uzmanlaşmış başka bir hastaneye götürerek tedavi almasını sağladım. Babam da kendisi için ilaç getirmemi istedi; ancak doktor, herhangi bir ilaç reçete edilebilmesi için hastanın bizzat muayene edilmesi gerektiği konusunda ısrarcıydı. Babam, kendisi için ilaç getirmediğimi fark edince yine öfkelendi. Bu kez sakinliğimi korudum. Babamla yumuşak bir ses tonuyla konuştum, sabırla ona durumu izah ettim ve onu geleneksel Çin tıbbı uygulayan bir hastanede doktora götürdüm. Daha önceki kaba, dobra ve saldırgan iletişim tarzımı değiştirdiğimde, babamın isteklerime karşı iş birliği yapmaya daha istekli olduğunu fark ettim.
Çocuğum, çok küçük yaşlarından beri benden korkuyordu. Ne yaparsa yapsın, onu azarlayacağımdan sürekli endişe ediyordu. Kendi içime dönüp baktığımda, ona karşı son derece sert davrandığımı anladım. Sabırlı bir şekilde iletişim kurmuyordum; bunun yerine, işlerin Dafa’nın gerekliliklerine göre nasıl yapılması gerektiğini dikte ediyor, emir veren ve suçlayan bir tavır sergiliyordum. Sertlik, sabırsızlık ve öfke kontrolü zayıflığıyla karakterize olan bu yaklaşımım, çocuğumun bana açılmaktan korkmasına yol açtı ve onun çekingen, ürkek bir kişilik geliştirmesine katkıda bulundu. Bu mizaç, büyük ölçüde o henüz anne karnındayken kötücül güçler tarafından maruz bırakıldığımız zulümden kaynaklanıyor olsa da, ona karşı takındığım tavrın da bunda kuşkusuz bir payı vardı.
Shifu’nun öğretilerini düzenli bir şekilde çalıştım ve son birkaç yıl içinde bu meselenin farkına vardım. Onunla iletişim kurma biçimimi kademeli olarak değiştirdim. Kendi içime baktım ve daha hoşgörülü biri haline geldim. Günlük etkileşimlerimizde sabırlı kaldım; onunla konuşmadan önce durumu analiz etmeye başladım. Üniversite giriş sınavı sonuçları açıklandığında, onun için okulları araştırarak bilgi topladım. Aile üyeleri ve akrabalar endişelerini ya da sorularını dile getirdiklerinde; bir yandan çocuğumla iyi ve açık bir iletişim sürdürürken, diğer yandan kibir, itibarı koruma arzusu, sıkıntıdan kaçınma, şikayet etme veya başkalarını suçlama eğilimi, hoşgörü ve sabır eksikliği gibi kendi takıntılarımı gözden geçirdim.
Şöyle yaygın bir söz vardır: “Başkalarını yargılarken kullandığın ölçütleri kendin için de kullan; kendine gösterdiğin hoşgörüyle başkalarını da göster.” Sürekli eleştirmekten, emir vermekten veya şikayet etmekten vazgeçtim. Bunun yerine hoşgörülü ve anlayışlı olmayı, olaylara onun bakış açısından bakmayı öğrendim. Çocuğumun düşük sınav puanlarının çoğu zaman tuhaf bakışlara yol açtığı üniversite tanıtım fuarlarına veya eş dost toplantılarına katıldığımda; kibir, itibarı koruma arzusu, aşağılık kompleksi, çocuğumu başkalarıyla olumsuz bir şekilde kıyaslama eğilimi ve hatta kıskançlık gibi duygularla mücadele ettim. Bu durumlarla defalarca yüzleştikçe, söz konusu takıntılar yavaş yavaş zayıfladı ve sonunda, tüm bunlarla sakin ve dengeli bir zihinle başa çıkabileceğim bir noktaya ulaştım.
Benden daha geç bir dönemde Dafa uygulamaya başlayan eşim, uzun bir süre boyunca Dafa’nın iyi olduğuna dair yalnızca duygusal veya yüzeysel bir anlayışa sahipti; gerçek bir uygulayıcının gerekliliklerini ise tam anlamıyla yerine getirmiyordu. Yirmi yıldır evliyiz, ancak işim gereği ayrı kaldığımız için bu sürenin büyük bir kısmını birbirimizden uzakta geçirdik. Çocuğumuzu büyütme yükünü, yaşlanan ebeveynlerimizin bakımını, ev işlerini ve günlük hayatta karşılaşılan sayısız meseleyi tek başına omuzlamak zorunda kaldı. Zamanla bu durum onda kırgınlık, haksızlığa uğramışlık hissi, adaletsizlik duygusu ve kıskançlık gibi olumsuz hislerin birikmesine yol açtı. Son yıllarda çocuğumuzun hatırına birlikte yaşamaya başladık; ancak farklı alışkanlıklarımız ve bakış açılarımız sık sık sürtüşmelere neden oluyor.
Sabır, hoşgörü ve dayanma gücünden yoksun olduğumdan, eşimin sözlerinin genellikle eleştiri ve şikâyetlerle dolu olduğunu düşünüyordum. Hatta bazen, sadece konuşma sesi bile bende huzursuzluk yaratıyordu. Aslında, eşimde algıladığım sorunlar, bizzat kendi sorunlarımdı.
Kendi zihnimdeki bu takıntıları fark ettiğimde, hoşgörülü, sabırlı ve geniş görüşlü olmamı engelleyen unsurları ortadan kaldırmak için doğru düşünceler göndermeye başladım. Bunlar benim gerçek benliğim değil; sadece insan âleminde, pek çok yaşam boyunca oluşmuş düşünce kalıpları ve karmik unsurlar. Eşimle beni bir araya getiren karmik bağlar ne olursa olsun, artık ikimiz de Dafa uygulayıcılarıyız ve Shifu’nun rehberliğinde gerçek kökenimize dönmeye çabalıyoruz. Karma veya negatif unsurlar—nasıl ya da ne zaman oluşmuş olurlarsa olsunlar—yalnızca Shifu’nun sınırsız merhametiyle çözülebilir ve Dafa’nın rehberliğinde düzeltilebilirler.
Bu içgörülerimi eşimle paylaştım. O da gözyaşları içinde kendi içine bakmaya ve bu olumsuz düşüncelerin kök nedenlerini araştırmaya başladı. Günümüzde, aramızdaki etkileşimlerde o hâlâ bazen şikâyet edebilir ya da kusur bulabilir; ben de bazen karşılık verme isteği duyabilirim. Ancak bu tür sözler ağzımızdan çıktığı anda, her ikimiz de bunun gerçek benliğimiz olmadığını fark ediyoruz. Bu, yalnızca düşünce karmamızın ve derinlere kök salmış yanlış kavramların bir etkisidir. Ben nazik ve gülümseyen bir tavırla karşılık veriyor, içimden şöyle diyorum: "Söylediğin olumsuz şeyler, aslında benim kendi karakterimi geliştirmem için birer fırsat. Bana ne kadar kötü davranırsan davran, ben sana nezaketle davranmaya devam edeceğim. Sana hoşgörülü olacağım ve bu hoşgörü sayesinde, birlikte çalışarak bu düşünce karmasını ve Fa ile uyumlu olmayan bu kavramları ortadan kaldırabiliriz."
Artık her gün ailece, çocuğumuzu da sürece dahil ederek birlikte Fa çalışıyoruz. Yavaş yavaş evimiz, uygulayıcıların bulunduğu bir ortama dönüşüyor.
Farklı Ortamlarda İnsanları Kurtarmak
Kendimi Fa’ya göre düzelttikten ve xiulian uygulamamda gayretli, somut adımlar attıktan sonra, canlı varlıkları kurtarma konusundaki sonuçlar da kendini göstermeye başladı.
Sekiz yıl önce diğer çocuğuna özel ders verdiğim bir ebeveyn, daha küçük olan çocuğunu da ders alması için bana gönderdi. Ulusal üniversite giriş sınavı yaklaştıkça, öğrenci kendini son derece moralsiz hissediyordu. Hayatındaki bu zorlu ve sıkıntılı dönemi aşmasına yardımcı olmak amacıyla, ona Dafa hakkındaki gerçekleri anlatmaya karar verdim.
Tam bu niyetle hazırlık yaparken, ebeveyn arayarak çocuğunun duygusal durumunun pek iyi olmadığını söyledi ve ondan resmi bir ders işlemek yerine, onunla sohbet edip bağ kurmamı rica etti. Bunun Shifu tarafından ayarlanmış bir durum olduğunu anladım. İki saati aşkın süre boyunca, önce geleneksel kültürden bahsettim; ardından Dafa hakkındaki gerçekleri, Çin Komünist Partisi’nin (ÇKP) ona neden zulmettiğini, ÇKP’den ayrılmanın ne anlama geldiğini ve insanların neden bu ayrılışı gerçekleştirmeleri gerektiğini sistematik bir şekilde açıkladım. Öğrenci, ÇKP’den ayrılmayı hemen kabul etti. Görüşmenin sonunda, yüzünde parlak bir gülümsemeyle oradan ayrıldı.
Daha sonra ebeveyn, çocuğunun eve döndüğünde kalbinden büyük bir yükün kalktığını, kendini hafiflemiş ve rahatlamış hissettiğini söyledi. Ebeveyn bana defalarca teşekkür etti ve ısrarla yemek ısmarlamak istedi. Bunu onları kurtarmak için mükemmel bir fırsat olarak görerek teklifini kabul ettim. Yemek sırasında her iki ebeveynle de uzun uzun konuştum; önce çocuklarının esenliğinden başladım, ardından toplumdaki yozlaştırıcı olumsuz etkiler ve zorla organ toplama meselesi gibi konulara değindim. Sonrasında ise felaketlerden korunmak için ÇKP’den ayrılma gerekliliği ve Dafa hakkındaki gerçekler üzerine konuştum. Ebeveynler başta şaşkınlık yaşasalar da, anlatılan gerçekleri kabul ettiler ve ÇKP’den ayrıldılar. Daha sonra, sekiz yıl önce öğrencim olan büyük kardeşe ulaştım ve görüşmeyi teklif ettim. Hemen kabul etti. Aynı gün, annesiyle birlikte beni ziyarete geldiler. Yemek yiyip gencin gelecek planları üzerine konuşurken, konuyu yerel dini inançlarına da değinerek ÇKP’den ayrılma noktasına getirdim. Annesi tüm konuşma boyunca çok destekleyici bir tutum sergiledi; genç adam da ÇKP örgütlerinden ayrılmayı kabul etti.
O gece bir rüya gördüm; rüyamda domuzlarım dışarıda oynuyor ve başkasına ait bir araziyi eşeleyip karıştırıyorlardı. Onları gidip eve getirmem söylendi. Rüyamda küçük domuzlara isimleriyle seslenerek benimle eve gelmelerini istedim. Onlar da gayet mutlu bir şekilde beni takip edip eve döndüler.
Bir de eski öğrencilerimin ebeveynleri olan bir çift var; dört yıl önce dükkânlarına 100.000 yuan yatırım yapmıştık, ancak yönetimine veya işleyişine hiçbir zaman dahil olmadık. Daha sonra bizden 70.000 yuan daha borç aldılar. Son yıllardaki ekonomik durgunlukla birlikte işleri bir türlü düzlüğe çıkmadı. Ne zaman karşılaşsak, içtenlikle özür diler ve işlerin neden kötü gittiğini açıklarlardı. Yeni Yıl’dan birkaç gün önce bu çift, yaşadıkları kayıpları anlatmak ve durumu düzeltmeye yönelik planlarını paylaşmak için evimizi ziyaret etti. Onları dinlerken kendi kendime şöyle düşündüm: Neden yıllardır sürekli böyle durumlarla karşılaşıyorum?
Bir yanda eski güçlerin ekonomik baskısı, diğer yanda ise bizim kişisel kazanç takıntımız rol oynuyordu. Ancak daha da önemlisi, onlara Dafa’nın ne olduğunu hiç anlatmamıştık. Belki de onlar, tam da bu bağ aracılığıyla kurtuluşu arıyorlardı. Bu kez onlara gerçeği mutlaka anlatmaya karar verdim! Zihnimden olumsuz bir düşünce geçti: “Eğer onlara gerçeği anlatırsam, bize olan borçlarını ödemekten vazgeçerler mi?” Ancak hemen ardından doğru düşünceler belirdi: “Bu para —170.000 yuan’in üzerinde— geri gelmese bile, onları yine de kurtarmalıyım!” İşe, gösterdikleri çabadan dolayı onlara teşekkür ederek başladım; geri ödeme konusunda üzerlerinde baskı kurmayacağımızı ve başarılı olmaları için elimizden gelen desteği vereceğimizi söyledim. Onların bakış açısından, anlayış, nezaket ve şefkat dolu bir tonla konuştum. Kadın gözyaşlarına boğuldu, adamın da gözleri doldu. Ardından onlarla gerçeği paylaştım; ikisi de doğal bir şekilde Çin Komünist Partisi (ÇKP) ile olan bağlarını koparmayı kabul ettiler. Tüm bu süreç boyunca eşim, sessizce doğru düşünceler göndererek beni destekledi.
Bu dönemde, kimisi yeni mezun, kimisi ise okulu yıllar önce bitirmiş olan eski öğrencilerim sık sık beni ziyarete gelirdi. Onlarla gerçeği paylaşmak için her fırsatı değerlendirdim ve hepsi Çin Komünist Partisi'nden (ÇKP) başarıyla ayrıldılar. Aralarında yerel üst düzey yetkililerin çocukları, başka şehirlere taşınmak ya da yurt dışına gitmek üzere olan öğrenciler, lisansüstü eğitime hazırlananlar ve iş ya da özel hayatlarındaki zorluklar hakkında dertleşecek birini arayanlar vardı. Bazıları teşekkür pankartları, bazıları meyve veya içecek getirdi; bazılarıyla da tesadüfen sokakta karşılaştım. Birkaç kısa cümle, ÇKP'den ayrılmaya karar vermeleri için yeterli oldu. Bu ziyaretçilerin çoğunu restoranlarda yemeğe davet ettim ve yemek yerken onlarla gerçeği paylaştım. Bir keresinde, bir düzineden fazlasını aynı masada ağırladım. Büyük bir neşeyle geldiler ve yüzlerinde ışıl ışıl gülümsemelerle ayrıldılar.
Sonsöz
Dafa'nın geniş çapta yayıldığı bir dönemde dünyaya gelmiş olmamız ne büyük bir şans; Dafa öğrencileri olarak, canlıları kurtarma konusunda Shifu’ya yardım ediyor olmamız ne büyük bir talih!
Shifu ile birlikte olmak ve Fa-düzeltmesi sürecinde yer almak, herhangi bir yaşam için en büyük şans ve en görkemli andır. Bu, çağlar boyunca süren, sayısız sınama ve sıkıntıyla dolu bir bekleyişin nihai sonucudur. Kendimizi iyi bir şekilde geliştirmek ve canlıları kurtarmasında Shifu’ya yardımcı olmak, bu dünyaya inmeden çok önce verdiğimiz kutsal bir yemindir. Bu, Shifu tarafından bize bahşedilen bir görev ve onurdur. Fa-düzeltmesi ve canlı varlıkların kurtarılmasının bu kısa anlarında, Shifu’nun kendisinin çektiği büyük acılar pahasına bizlere tanıdığı bu süreyi en iyi şekilde değerlendirip değerlendiremeyeceğimiz, her Dafa öğrencisinin son derece ciddiyetle düşünmesi ve doğru düşüncelerle yaklaşması gereken bir konudur.
Bunlar benim kişisel anlayışlarımdır. Lütfen uygunsuz bir şey görürseniz belirtmekten çekinmeyin. Heshi.
(Minghui.org'daki 23. Çin Fa Konferansı için seçilmiş makale)
Telif Hakkı © 2026 Minghui.org'a aittir. Her hakkı saklıdır.
