(Minghui.org)

Selamlar, Shifu!

Selamlar, uygulayıcı arkadaşlar!

2000 yılında Minghui web sitesiyle tanıştım. O dönemde bilgisayarları yabancı bir teknoloji olarak gördüğüm için onlarla hiçbir ilgim olsun istemiyordum. Ancak Minghui.org'daki deneyim paylaşımlarını okuduktan sonra derin bir şekilde etkilendim. Bir makalede bir uygulayıcı şöyle diyordu: "Dafa'nın bana ihtiyacı olduğunda, Dafa'nın onurunu savunmak uğruna hayatımı feda edebilirim." Ben de onlar kadar doğru biri olmayı arzuladım.

Fa düzeltilme sürecinde, uygulayıcı arkadaşlarım benden, gerçekleri açıklayan materyallerin —başlangıçta kartların— hazırlanmasına yardımcı olmamı istediler. Kartların ne kadar güzel olduğunu gördüğümde, insanların onları beğeneceğinden emin oldum ve memnuniyetle yardım etmeyi kabul ettim.

O zamanlar, bu tür materyallerin üretildiği çok az yer biliyorduk. Materyalleri almak için her seferinde bisikletle 50 kilometreden fazla yol katetmemiz gerekiyordu. Yaz sıcağında alnımdan terler damlıyor, su içmeye bile vakit bulamıyordum. Bazen bacaklarımda sıcaktan kaynaklanan döküntüler oluşuyordu. Böyle zamanlarda, Shifu'nun "Korkulacak Ne Var" adlı şiirindeki dizeleri sürekli içimden tekrarlıyordum:

"Tanrılar dünyada yürüyor,
Fa'yı onaylatıyorlar."(Hong Yin ll, Korkacak Ne Var)

Bu satırları içimden tekrar ederken, sıcaklık hissi yavaş yavaş azaldı ve bacaklarımdaki o rahatsız edici his kayboldu. Shifu'nun sözleri bana güç veriyordu; hava ne kadar sıcak olursa olsun ya da ne kadar terlersem hiçbir zaman aşırı susamıyordum.

Shifu, "Kuzey Amerika Turunda Fa'yı Öğretme" yayımladığında, elimize ulaşır ulaşmaz bu metinlerin çıktılarını diğer uygulayıcılara dağıttık. Uygulayıcılardan biri, ana yoldan oldukça uzak, kırsal bir bölgede yaşıyordu. Evine varıp Shifu'nun yeni öğretinin bir kopyasını ona verdiğimizde, gözyaşlarına boğuldu. Başka hiçbir uygulayıcıyla irtibat kuramadığını ve kendisini tamamen yalnız hissettiğini söyledi. Artık Shifu'nun Fa açıklamalarını ve Minghui.org’daki makaleleri okuyabildiği için, yeniden toplulukla bağ kurmuş gibi hissetti.

Yola çıktığımızda yağmur yağıyordu ve hava neredeyse kararmıştı. Köyün dışındaki yola ulaştığımızda, bisikletlerimizin lastikleri o kadar çamurla dolmuştu ki artık ilerleyemez hale geldik. Çamurları kazıyıp temizledik, ancak tekrar hareket etmeye çalıştığımız anda lastikler yine çamurla doldu. Yoldan geçen biri bize, "Bu killi toprak. Yağmur yağdığında bisikletleri süremezsiniz; onları taşımanız gerekir," dedi.

Bunu duyduğumda moralim bozuldu. Hava kararırken, yağmur altında, çamurlu bir köy yolunda ilerleyen iki nispeten zayıf kadındık; şimdi bir de bisikletlerimizi mi taşımamız gerekiyordu? Başka seçeneğimiz yoktu, ancak Shifu, ilahi varlıkların ve Buda’ların bizi koruduğunu biliyorduk. Bizler Dafa öğrencileriydik ve bunu kesinlikle başarabilirdik. Böylece bisikletlerimizi taşıyarak Fa’yı ezberden okumaya başladık. Ana yol yaklaşık üç kilometre uzaktaydı ve sanki sonsuza dek yürüyor gibi hissettik. Bir ara nereye bastığımı göremedim ve çamurlu bir hendeğe düştüm. Yine de yürümeye ve Fa’yı okumaya devam ettik; sonunda ana yola ulaştık. Yaşadığımız tüm zorluklara rağmen, bu uygulayıcının Shifu'nun öğretiyi nihayet okuyabilmesine yardımcı olabildiğimiz için mutluyduk.

Sık sık zorluklarla karşılaşıyorduk, ancak hiçbir şey bizi uygulayıcıların yapması gereken üç işi yerine getirmekten alıkoyamadı. Minghui web sitesinde Shifu'nun yeni bir makalesi yayınlandığında, bunu mümkün olan en kısa sürede diğer uygulayıcılara ulaştırıyorduk.

Bölgemizdeki teknik bilgiye sahip kilit uygulayıcı yurt dışına gitti. İnternet güvenlik duvarını aşmaya yarayan yazılımı kuracak başka bir uygulayıcı buldum ve kısa süre içinde internete nasıl erişeceğimi öğrendim. İçimde her zaman biraz korku vardı; ancak önce doğru düşünceler gönderip Shifu'nun öğretilerini ezberden okuduğumda korkum kayboluyordu. Beklememem veya başkalarına bel bağlamamam gerektiğini biliyordum. Shifu’ya Fa düzeltilme sürecinde destek olabilmek için kendi engellerimi aşmalı ve bilgisayar konusundaki yetkinliğimi artırmalıydım.

Baskı yapmayı, metin dizmeyi ve grafik hazırlamayı öğrenmek oldukça kolaydı. Bilgisayar satın almak da zor değildi; ancak şifreli işletim sistemini nasıl kuracağımı bilmediğim için, bilgisayarı aldıktan sonra bile kullanamıyordum. Sistemi kurabilecek, teknik bilgisi olan bir uygulayıcı bulmam gerekiyordu; ne var ki bu konuda uzman olan uygulayıcıların sayısı pek fazla değildi. Daha fazla canlı varlığı kurtarabilmek adına, işletim sistemini bizzat kendim kurmayı öğrenmeye kararlıydım.

Bu düşünceyle birlikte, Shifu benim için her şeyi ayarladı. Bana bunu öğretebilecek bir uygulayıcı buldum, fakat kendisi 100 kilometreden daha uzak bir mesafede yaşıyordu. Onu ilk ziyarete gittiğimde sis o kadar yoğundu ki, önümü on metreden daha uzağı göremez hale gelmiştim. Otobüsten indikten sonra, gideceğimiz 15 kilometre daha yol kaldığı için, söz konusu uygulayıcı beni motosikletiyle karşıladı. Etrafımızı saran yoğun sisi görünce, böyle koşullarda nasıl yol alabileceğimizi merak ettim. İçimden, "Falun Dafa iyi; Doğruluk, Merhamet, Hoşgörü iyi," diye tekrarlamaya başladım. Tam o sırada, sis farları yanık vaziyette büyük bir kamyon yanımızdan geçti. Biz de onu takip ederek, uygulayıcının evine sorunsuz bir şekilde ulaştık.

Sistemi nasıl kuracağımı öğrendim ve her adımı not ettim. Eve döndüğümde notlarıma harfiyen uymaya çalıştım, ancak kurulum bir türlü gerçekleşmedi; bu durum beni hayal kırıklığına uğrattı. Notlarımdakinden birazcık bile farklı bir durumla karşılaştığımda, ne yapmam gerektiği konusunda hiçbir fikrim olmuyordu. Başka çarem kalmadığı için, tekrar o uygulayıcının yanına gidip yardım istemekten başka yolum yoktu. Bu kez otobüsten indiğimde, beni başka bir uygulayıcı karşıladı. Bu kez sis yerine son derece şiddetli bir rüzgâr vardı ve motosikletin üzerindeyken kendimi huzursuz hissettim. Rüzgâr yandan esiyordu; sanki motosiklet her an yoldan savrulup tarlalara uçacakmış gibi geliyordu. Nihayet vardığımızda derin bir nefes aldım.

Teknik becerileri öğrenmek hiç de kolay değildi. Çok fazla engel vardı ve eski güçler bizi engellemeye kararlıydı. Bunun nedeni, hepimiz bilgisayar kullanmayı öğrenirsek internet üzerindeki engellemeleri aşabilecek olmamızdı. Shifu bizi korumasına ve bu uygulayıcının gösterdiği özverili yardıma minnettardım. Onu birkaç kez ziyaret etmem gerekti ve o her seferinde son derece sabırlıydı.

Bilgisayara bağlı olarak, başlat menüsüne erişmek için farklı tuşlara basmak gerekiyordu. Bazen bilgisayar, sistem CD’sini veya USB belleği algılamıyordu. Böyle durumlarda, bilgisayar CD’yi ya da USB belleği tanıyıp sistemi kurana kadar tüm tuşları tek tek deniyordum. Ne zaman bir sorunla karşılaşsam, Shifu bana bilgelik vermesini dilerdim; çoğu zaman da çözüm aniden aklıma geliverirdi. Zamanla, sistem kurulumunun ardındaki bazı prensipleri kavramaya başladım. Artık çoğu bilgisayara sistem kurabiliyordum ve süreç giderek daha kolay bir hal alıyordu.

Fa-düzeltme süreci boyunca, yeni teknik beceriler öğrenmek ve materyaller temin etmek için sık sık başka bölgelere seyahat ediyordum. Güvenlik nedeniyle, bu bölgelerdeki uygulayıcılarla telefon aracılığıyla hiçbir şekilde iletişime geçmiyordum. Yola çıkmadan önce Shifu'nun fotoğrafının önünde diz çöküyor, tütsü yakıyor ve nereye gitmem gerektiğini Shifu’ya bildiriyordum. Shifu’tan bana güç vermesini ve gittiğim yerdeki uygulayıcıların beni bekliyor olmalarını sağlamasını diliyordum.

Bir keresinde bir araç ayarlamış ve sabah saat 5’te yola çıkmayı planlamıştım. Sabah 4’ten kısa bir süre sonra uyandığımda kar yağıyordu ve hava dondurucu derecede soğuktu. Aniden aklımdan şu düşünce geçti: "Herkes derin bir uykudayken, gerçekten bu fırtınada ve karda dışarı çıkıp materyal almak zorunda mıyım? Yoksa yatağımda kalabilir miyim?" Ancak doğru düşüncelerim bana, bir karar verip sözümü verdikten sonra –hava nasıl olursa olsun– bunu yerine getirmem gerektiğini hatırlattı.

O an sorumluluğumu ve misyonumu düşündüm; ardından Shifu için tütsü yaktım ve yolculuğum için güç diledim. Sonra kar ve rüzgârın içinde kararlılıkla yola koyuldum. Hedefime vardığımda hava çoktan aydınlanmıştı. Şaşırtıcı bir şekilde güneş pırıl pırıl parlıyordu; bu beni derinden etkiledi. Shifu’ya, merhametli koruması ve düzenlemeler için minnettarım.

Orada üç gün kaldım ve farklı uygulayıcılardan bir şeyler öğrendim. Biri bana nasıl DVD yazılacağını, bir başkası materyallerin nasıl büyük miktarlarda üretileceğini öğretti; bir diğeri ise temel onarım tekniklerini gösterdi. Her şey sorunsuz ilerledi ve hepimiz Shifu'nun merhametli düzenlemelerinin değerini anladık. Son gün, onların Fa çalışma grubuna katıldım ve bundan büyük fayda sağladım.

2006 yılı civarında Minghui web sitesine erişmeye başladım. Siteye erişim sırasında yaşanabilecek her türlü engeli ortadan kaldırmak için sık sık doğru düşünceler gönderdim. Artık genellikle Minghui.org’a anında bağlanabiliyorum. Birçok uygulayıcıya internete nasıl erişeceklerini öğrettim; onlar da çevrimiçi olurken nadiren sorun yaşıyorlar. Başka bir uygulayıcıdan dahili bir e-posta sistemini nasıl kullanacağımı öğrendim ve artık çoğunlukla bu kanal üzerinden iletişim kuruyoruz. Bir buluşma noktası belirliyoruz ve uygulayıcılar genellikle tam vaktinde geliyorlar. Cep telefonumu ise neredeyse hiç kullanmıyorum.

O dönemde, başka uygulayıcıların da teknik beceriler edinmesini istiyordum; bu yüzden fırsat buldukça onlara bu becerileri öğretmeye çalıştım. Bu süreçte pek çok açıdan sınandım. Kimileri çabuk öğreniyor ancak çaba göstermeye yanaşmıyordu; kimileri ise katkıda bulunmaya istekli olsalar da yavaş öğreniyorlardı.

Yeni bir şey öğrenirken genellikle önce tüm sürece aşina olmaya çalışır, işin kolay kısımlarını tespit eder ve diğer uygulayıcılardan yardım istemeden önce konuyu olabildiğince derinlemesine kavramaya gayret ederim. Bu, hem benim hem de onların zamandan tasarruf etmesini sağlar. Bir sorun üzerinde bizzat kafa yorduğumda, Shifu bana bazı ipuçları verir ve aniden konuyu çözebilirim. Teknik beceriler edinen diğer uygulayıcıların da, sürekli başkalarından yardım istemek yerine, öncelikle kendi başlarına neler yapabileceklerini keşfetmeye çalışmalarını umuyorum.

Bir keresinde Ann adında bir uygulayıcıya bir şeyler öğretiyordum. Yavaş öğreniyordu ama çaba gösteriyordu. Ondan, öğrendiklerini not etmesini, adımları uygularken notlarına bakmasını ve sorunlarla karşılaştığında gerekli düzeltmeleri yapmasını istedim. Ona bu şekilde yol gösterdiğimde, bazen kafası karışıyor ve ne demek istediğimi anlamıyordu. Bir konuyu birkaç kez açıkladığım halde hâlâ anlamayınca sabrım tükenmeye başladı. O an kendime sabırlı olmam gerektiğini hatırlattım.

Bazen ses tonumu kontrol edemiyordum. Bazı uygulayıcıların bir şeyi hemen kavrayabildiğini, diğerlerinin ise defalarca yapılan açıklamalara rağmen anlayamadığını düşünerek, yavaş öğrenen uygulayıcılara karşı içten içe bir küçümseme hissetmeye başladım. Sonra kendi kendime şöyle dedim: "Ben de işe ilk başladığımda böyle değil miydim? Herkesin öğrenmek için zamana ihtiyacı vardır. Bu durum, sabırsızlığımı, hoşgörüsüzlüğümü, mücadeleci zihniyetimi ve diğer bağlılıklarımı ortadan kaldırmam için bir fırsat. Sabırsızlığım bencilliğimden kaynaklanıyor; çünkü bu sürecin çok fazla vaktimi almasını istemiyorum. Bu kötü düşünceler gerçek benliğimden gelmiyor, onları temizlemeliyim. Üstelik bu uygulayıcılar, başkalarına yardım edebilmek için teknik beceriler öğrenmek istiyorlar." Böylece, Ann'in bu becerileri başarıyla öğrenmesine yardımcı olmaya karar verdim. İlk açıklamamdan sonra anlamadığında, konuyu tam olarak kavrayana dek iki veya üç kez daha açıklamaya çalıştım.

Ann bir şeyi anlayamadığında bazen huzursuzlanıp sinirleniyor ve beni, ona düzgün bir şekilde öğretmemekle suçluyordu. Bu durum hiç hoşuma gitmedi ve şöyle dedim: "Sana gönüllü olarak bir şeyler öğretiyorum. Sana bir şeyler öğretmek için harcadığım zaman, kendi yemek ve uyku vaktimden gidiyor. Bana teşekkür etmene gerek yok; ancak bazen en basit şeyleri bile öğrenemiyorsun, üstüne bir de beni eleştirip arkamdan beni suçluyorsun. Biraz olsun minnettarlık gösteremez misin? Bir kendine bak bakalım!"

Daha sonra, aslında benim de kendi içime bakmam gerektiğini fark ettim. Burada mesele sadece bir uygulayıcıya teknik beceriler öğretmekten ibaret değildi; bu aynı zamanda benim için xinxing’imi yükseltme fırsatıydı. Aynı şeyi ona defalarca açıklamıştım ama beni dinlemiyordu. Sadece kendi düşüncelerine odaklanıyor ve söylediklerimi görmezden geliyordu. Talimatlar olduğunda onları okumuyor, sadece bana sormak için bir fırsat kolluyordu. Hatta bir temizlik maddesinin üzerindeki kullanım talimatlarını bile okumuyordu; çünkü onları anlayamadığını iddia ediyordu. Oysa ben kendisine okuduğumda, hemen anlıyordu.

Ona, "Neden önce kendin denemiyorsun?" diye sordum. "Sadece bana öğretmeni bekliyorum. Talimatların nasıl okunup uygulanacağını bilmiyorum," diye yanıtladı. Bir anda anladım. Fazla benmerkezci davranmış ve beklentilerimi çok yüksek tutmuştum. Ondan, öğretmek istediğim her şeyi anında kavramasını beklemek yerine, öğrenme sürecini zamana yaymalı ve onu kavrama kapasitesine uygun şekilde öğretmeliydim. Odaklanamadığı bir noktaya geldiğinde, devam etmeden önce konuyu tam olarak kavramasını beklemeliydim. Verdiğim sözleri tutmalı ve Shifu'nun bana emanet ettiği görevleri en iyi şekilde yerine getirmeliydim.

Kendi içime baktıktan sonra; haksız yere suçlanma korkumu, kızgınlık korkumu, içimdeki kırgınlığı, karşılık bekleme arzumu, övülme isteğimi ve diğer tüm bağlılıklarımı temizledim. Artık bu tür kirli düşüncelerin hiçbirine yer vermek istemiyordum. Ann'e, "Hata ettim. Tavrım ve konuşma tarzım uygun değildi. Lütfen bunu kafana takma," dedim. O da kendi hatalarını fark etti ve daha dikkatli olmaya başladı.

Ann artık internete girebiliyor, materyallerin çıktısını alabiliyor, basit metin biçimlendirmeleri yapabiliyor, bilgisayar sistemleri kurabiliyor, kurum içi e-posta sistemini kullanabiliyor ve basit onarımlar gerçekleştirebiliyor. Çözemediği bir sorunla karşılaştığında ise uygulayıcılar tarafından yönetilen internet forumunda soru soruyor.

Acil bir öncelik durumu olmadıkça, her güne Fa çalışarak başlıyoruz. Fa'yı ezberlemeye yönelik birkaç grubun üyesiyim; vaktim olduğunda Fa'yı ezberden okuyor, üzerinde çalışıyor ve içime bakıyorum.

Eskiden, bölgemizdeki en deneyimli kişi olduğu için teknik işlerle uğraşan bir uygulayıcıya güvenir ve ona dayanırdık. Geçen yıl kendisi bazı zorluklarla karşılaştı ve artık cihazları onaramaz hale geldi; bu nedenle, bize yol göstermesi için başka bir bölgeden teknik işlerle uğraşan bir uygulayıcıyı davet ettik. Bu uygulayıcı, bize yük olmamak adına kendi yemeğini yanında getirmişti. Sorularımızı sabırla yanıtladı ve hiçbir zaman sabırsızlık göstermedi. Bazı uygulayıcılar bir işi kendi kafalarındaki yöntemle yapma konusunda ısrar ettiklerinde, o kendi görüşlerini bir kenara bırakıp onlarla birlikte çalıştı. Uygulayıcılar kendi yaklaşımlarının işe yaramayacağını fark ettiklerinde ise, onlara kendi yöntemini ve bunun neden gerekli olduğunu açıkladı. Onun sabrı ve iş birliğine olan istekliliği beni derinden etkiledi. Tüm bunları tamamen karşılıksız bir şekilde yaptı; her adımında temel motivasyonu, başkalarını kendisinden önce düşünmekti.

Kendi eksikliklerimin net bir şekilde farkına vardım. Yapacak çok işim olduğunda şikayet etme eğilimindeydim; iş yükü aşırı arttığında ise sert bir üslup takınıyordum. Bunların hepsi insani anlayışlara dayanıyordu ve bencilliğimin bir yansımasıydı. Bu deneyimler sayesinde, uygulama sürecinde karşılaştığım çeşitli durumların, Shifu tarafından; takıntılarımı ortadan kaldırmama, yeteneğimi geliştirmeme, seviyemi yükseltmeme ve mümkün olduğunca çabuk arınmama yardımcı olmak amacıyla düzenlendiğini daha derin bir şekilde anladım.

Her fırsatı iyi değerlendirmeli, daima zihnimi berrak tutmalı, mantıklı hareket etmeli; düşüncelerimi, sözlerimi ve eylemlerimi düzeltmeliyim. Shifu'nun şefkatle hazırladığı bu düzenlemeleri boşa harcamamalıyım. Fa’yı ciddiyetle çalışacak, bütünün ihtiyaçlarını gözetecek ve karşılaştığım her sınavı başarıyla geçeceğim.

Küçük yaşımdan beri okulda başarılıydım; bu durum kibrimi, kendini gösterme tutkumu, sadece hoş şeyler duyma arzumu ve eleştiriyi kabul etmeye karşı isteksizliğimi körükledi. Falun Dafa uygulamasına başlamadan önce, bir sorun yaşandığında asla benim hatam olmadığını savunur, sorumluluktan kaçmak için sürekli bahaneler uydururdum. Uygulama yoluna girdikten sonra, bu takıntımdan kurtulmak için büyük çaba sarf ettim.

Sorunlarla karşılaştığımda, hepsi birer uygulayıcı olan aile üyelerim bana karşı son derece nazik davranıyorlardı. Beni eleştirmek yerine, kendi hatalarını açıkça kabul ediyorlardı. Kendi kendime, "Eğer bu olay gerçekten benim hatamdan kaynaklandıysa, ailemin sürekli sorumluluğu üstlenmesine nasıl izin verebilirim?" diye düşündüm. Bir sonraki olayda, bir şeyi yanlış yapıp yapmadığımı ve bundan nasıl bir ders çıkarmam gerektiğini sorgulamaya başladım. "Belki de yanılmışımdır?" demeye başladım. Bunu söylediğim anda, hatam ne kadar büyük olursa olsun, ailem hemen beni affediyordu. Asla şikayet etmiyor, aksine beni cesaretlendiriyorlardı.

Yine de, köklü alışkanlıklarımı bir gecede terk edemedim; bazen eski düşünce kalıplarım tekrar baskın geliyordu. Bir keresinde, tam suçu başkalarına atmak üzereyken, bir uygulayıcı şöyle dedi: "Sadece 'Yanıldım. Bir dahaki sefere daha dikkatli olacağım' de. Bir şeyler açıklamaya çalışmana gerek yok." Bunun ne kadar mantıklı olduğunu fark ettim ve Shifu'nun şu sözlerini hatırladım:

“Sizi suçlamıyorum, ama bundan sonra hepiniz buna dikkat etmelisiniz. Kimden gelirse gelsin, eleştiriyi kabul edebilecek noktaya gelmelisiniz. Eğer doğruysa düzeltirsiniz, değilse de dikkate alırsınız. Eleştirilirken veya azarlanırken sakin kalabiliyorsanız, gelişiyorsunuz demektir.” (Los Angeles Fa Konferansı)

Bir keresinde, bazı materyalleri teslim aldıktan sonra bir uygulayıcı yavaşça arkamdan geliyordu. Sabırsız bir tavırla ona, "Daha hızlı yürüyemez misin?" dedim. "Ses tonunu değiştirmeyi dene," diye karşılık verdi. Şaşırmıştım. Nasıl olur da Fa'yı ezbere okuyabiliyor ama ona gerçekten uyamıyor ve kendimi geliştiremiyordum? Hemen gülümsedim ve "Özür dilerim!" dedim. Shifu, ses tonumu değiştirmemi hatırlatmak için sık sık bu uygulayıcının sözlerini kullandığını fark ettim.

Beni gerçekten rahatsız eden durumlarla karşılaştığımda, Hong Yin III kitabındaki "Kim Haklı, Kim Haksız" şiirini içimden tekrar ederdim. Neden haksız olduğumu anladım; çünkü haksız suçlamalarla veya eleştirilerle karşılaştığımda içten içe sinirleniyordum. Sinirlenmek yerine, kendimi yükseltmeme yardımcı oldukları için o uygulayıcılara minnettar olmalıydım. Zamanla düşünce yapımı öyle bir noktaya getirdim ki, durum ne olursa olsun aklıma gelen ilk düşünce "Ben haksızım" oluyordu. Bu sayede pek çok sorun anında çözülebiliyordu.

Ayrıca, sürekli başkalarına güvenme şeklindeki insani takıntımı da ortadan kaldırdım. Son on yıldır yalnız yaşadığım için her şeye kendim çözüm bulmak zorundaydım. Sık sık Shifu'tan yardım istedim ve günlük hayattaki pek çok işi —örneğin bir musluğu değiştirmek ya da kapı ve pencerelere sineklik takmak gibi— nasıl halledebileceğimi yavaş yavaş öğrendim. Böylece, başkalarına güvenme takıntımı aşmayı başardım.

Fa-düzeltme dönemindeki bir Dafa öğrencisi olarak, gelecekte daha da gayretli olmayı umuyorum. Anlıyorum ki, ancak kendimi daha fazla arındırarak canlıları kurtarabilir ve bu dünyaya gelmeden önce vermiş olduğum yeminleri yerine getirebilirim.

Bunlar, bulunduğum mevcut seviyedeki kavrayışlarımdır. Eğer Fa ile uyumlu olmayan bir husus varsa, uygulayıcı arkadaşlarımdan bunu bana şefkatle hatırlatmalarını rica ediyorum.

Teşekkürler, Shifu!

Teşekkürler, uygulayıcı arkadaşlar!

Orijinal Çince makale