(Minghui.org) 2009 yılında, tesadüfen Falun Dafa’nın temel kitabı olan Zhuan Falun’u okudum. Bunun ardından bedenimde ve zihnimde derin değişimler yaşadım. Zamanla, iyi bir insan olmanın ne anlama geldiğini öğrendim ve kendimi Dafa’yı daha derinlemesine çalışmaya ve anlamaya adadım.
Zhuan Falun’u Okuduktan Sonra Nasıl Değiştim
Annem için ilaç almak üzere bir eczaneye gittim. Eczane sahibi, belirli bir tutarın üzerinde alışveriş yaptığım takdirde bir çekiliş bileti kazanacağımı ve çekilişin saat 17.00’de eczanede gerçekleştirileceğini söyledi. Bu bana iyi bir fırsat gibi göründü. Eve dönerken, Zhuan Falun’da Shifu Li’nin anlattığı, çekilişle bisiklet kazanan bir çocukla ilgili bölüm aklıma geldi. Çocuğun babası, bir Dafa uygulayıcısının çekilişlere katılmaması ve bedelini ödemediği eşyaları kazanmaması gerektiğini bildiği için, kazandığı ödülün değerine denk bir miktarı iş yerine bağışlamıştı.
Ancak aklıma başka bir düşünce geldi. Zhuan Falun’u o zamana kadar sadece bir kez okumuştum. İlaçlar için para harcamıştım ve bir ödül kazanma şansı elde etmiştim; büyük ödülü kazansam ne kaybederdim ki? Çok kararsız kaldım ve nasıl davranmam gerektiğini bilemedim. Sonunda, şansımı denemeye ve bakalım şanslı olacak mıyım diye görmeye karar verdim.
Eczanenin girişinde birçok insan ödül çekilişini bekliyordu. Çekiliş üçüncü ödülle başladı; toplamda 15 ödül vardı. İki kez kazandım ve iki adet havlu aldım. Birinci ödül sırası geldiğinde yine kazandım. Ödül bir pirinç pişiriciydi. Mutlu değildim; karmaşık duygular içindeydim.
Shifu beni test mi etmişti? Şans neydi? Tek bir birincilik ödülü vardı ve kazanan bendim! Sahibi bana pirinç pişiriciyi verdiğinde onun hakkında ne düşüneceğimi bilemedim. Eve giderken kendimi hırsız gibi hissettim.
2012 yılında emekliliğe yaklaşmıştım. O dönemde, kırsal, tarım dışı ikamet yerindeki geçici işçilerin geçici çalışma saatlerinin hizmet sürelerine dahil edilmesine izin veriliyordu. Ancak kadrolu işçi olarak işe alındıkları yıldan itibaren başlıyordu. Bu nedenle dört yıllık geçici çalışmamın kentte ikamet eden insanlarla aynı şekilde sayılacağını hiç beklemiyordum. Benimle aynı durumda olan birkaç meslektaşıma sordum ve hiçbiri yıllarca süren geçici çalışmalarının karşılığını alamadı.
Bu durum ortaya çıktıktan sonra aklıma çekilişte kazandığım pilav pişirici geldi. Üzerinden birkaç yıl geçmesine rağmen, benim olanı kaybetmeyeceğimi fark ettim; ancak benim olmayana tutunursam, başka alanlarda da kayıplara uğrayabilirim. Eczaneye gittim ve eczacıya bu durumla ilgili düşüncelerimi anlattım. Beni anlayabildiğini söyledi. Kazandığım pilav pişiriciyi hiç kullanmamıştım; birkaç yıldır kullanılmadan duruyordu. Ona ödeme yapmaya karar verdim. Sahibi sadece 50 yuan istedi. Faizini de ödemem gerektiğini düşündüm ve sahibine 100 yuan verdim. Daha sonra rahatladım ve bir daha asla böyle bir şey yapmadım.
2013 yılında emekli oldum ve bir mağazada çalıştığım fabrikada satış elemanı olarak iş buldum; Dokuz ay boyunca bu işi yaptım. Bir sabah mağazaya girdim ve depodaki dökülmüş deterjan birikintisinin üzerinde kaydım. Bileğim anında şişti ama çok fazla acı hissetmedim.
Zhuan Falun’u her gün çalışmasam da, sık sık “Falun Dafa iyi; Doğruluk, Merhamet ve Hoşgörü iyi” ifadelerini tekrarlıyordum. Hastaneye gitmek istemiyordum ancak dükkân sahibi ısrar etti. Elimin röntgeni çekildiğinde, bileğimde acil ameliyat gerektiren ciddi bir kırık olduğu ortaya çıktı.
Ameliyatı kesin bir dille reddettim ve doktora iyi olduğumu söyledim. Ancak ailem, doktorun talimatlarına uymam konusunda ısrarcı oldu. İyileşme sürecim boyunca sık sık “Falun Dafa iyi; Doğruluk, Merhamet ve Hoşgörü iyi” tekrarlamaya devam ettim. İki haftadan kısa bir süre sonra ateli çıkarabildim ve bir ay içinde ev işlerini tekrar yapabilir hale geldim.
Dükkân sahibi, tazminat konusunu görüşmek üzere yanıma geldi. Beni dükkândaki işe yönlendiren kadın çalışan ise endişeliydi. Bir avukata danıştım. Avukat şunları söyledi: “İşletme, yaşadığınız yaralanma için size tazminat ödemek zorundadır. Bu miktar 40.000 ila 50.000 Yuan (yaklaşık 5.500 ila 6.800 Euro) arasında olabilir. Siz bu dükkânda çalışıyorsunuz ve fabrika ile dükkân arasında bir sözleşme bulunuyor. Ayrıca, yere dökülen deterjan düzgün bir şekilde temizlenmediği için düştünüz. İşletme sorumludur ve düşüp yaralanan herkese tazminat ödemelidir.”
Beni bu işe yerleştiren fabrika temsilcisi ise bana şöyle dedi: “Bu olayın benim işim üzerinde bir etkisi olacağından endişelenme. Zaten emekliliğime çok az kaldı. Sen, hak ettiğin tazminatı almalısın.” Bu durumda bencil olmamam gerektiğini ve söz konusu temsilciye minnettar kalmam icap ettiğini biliyordum. Düşüncelerimi onunla paylaştığımda duygulandı. Nihayetinde herhangi bir tazminat talep etmedim.
Dafa’yı Özenle Uygulamaya Kararlı Olduktan Sonra Sağlığım Düzeldi
Neyse ki 2014 yılında Falun Dafa'yı çok gayretli bir şekilde uygulamaya başlayabildim ve sağlık durumum önemli ölçüde değişti. Geçmişte muzdarip olduğum depresyon, servikal spondiloz, donuk omuz, jinekolojik rahatsızlıklar, sinovit, kemik hiperplazisi, bel kası zorlanması ve bel fıtığı gibi hastalıkların hepsi, ben farkına bile varmadan ortadan kayboldu. Anne babama hürmet ediyor, ağabeyime saygı duyuyor ve çocuklarımı yetiştiriyorum. Gün boyu mutluyum.
Beş kardeşiz ve ben en küçüğüyüm. Kardeşlerimin ve ailelerinin maddi durumları pek iyi değil. Pazar günleri anne babamızı ziyarete gelebiliyorlar ancak onlara harçlık veremiyor ya da ihtiyaç duyabilecekleri ilaç veya hastane masraflarını karşılayamıyorlar. Annemin bir işi yok ve babamın maaşına bağımlıydı. Babam 2018'de vefat etmeden önce aylık kazancı yaklaşık 3.100 Yuan (yaklaşık 420 Euro) civarındaydı.
Kızım, amcalarımın ve teyzelerimin de yaşlı anne babamızın geçimi konusunda sorumluluk almaları gerektiğini söyleyerek şikâyet etti. Ben ise şöyle dedim: "Amcalarının ve teyzelerinin maddi durumları iyi değil. Eğer katkıda bulunmak isterlerse bulunabilirler; istemezlerse de bu onların bileceği iş. Biz kendimizi başkalarıyla kıyaslamıyoruz; üzerimize düşeni iyi bir şekilde yapmamız yeterli." Sözlerimi duyunca kızım bir daha şikâyet etmedi.
2006'dan 2019'a kadar kızım ve ben, tüm masraflar da dahil olmak üzere, anne ve babamın bakım ve ihtiyaçlarıyla bizzat ilgilendik. Anne ve babam, vefat etmeden kısa bir süre önce şöyle dediler: "En küçük kızımızdan ve en küçük torunumuzdan çok büyük bir destek gördük. İkiniz de bu sayede büyük bir erdem kazandınız."
Anne ve babamın vefatının ardından geriye 30 metrekarelik bir daire kaldı. Babam vasiyetnamesini hazırlarken, yıllar boyunca anne ve babamıza baktığım için iki ağabeyim dairenin bana bırakılmasını önerdiler ve kendi paylarından feragat ettiler. Ayrıca, anne ve babamla neredeyse hiç görüşmemiş olan iki kız kardeşimizin ya da çoktan vefat etmiş olan en büyük kız kardeşimizin çocuklarının da herhangi bir hak talebinde bulunmayacaklarını varsaydılar.
Bunun üzerine babam vasiyetnameyi hazırladı ve annem adına da imza attı. Ancak anne ve babamızın vefatından sonra miras işlemlerini gerçekleştirmek istediğimizde, mahkeme vasiyetnamenin hukuken tam anlamıyla geçerli olmadığına hükmetti. Annemin imzası eksikti ve yalnızca parmak izinin bulunması yeterli değildi.
Bunun üzerine, ikinci büyük kız kardeşimiz ile vefat etmiş olan en büyük kız kardeşimizin iki çocuğu ortaya çıkarak miras paylarını talep ettiler. Yıllar boyunca anne ve babamızla neredeyse hiç ilgilenmemiş olmalarına rağmen, şimdi kendi paylarında ısrarcı oldular. Ağabeylerim onları, sadece miras için gelmekle suçladılar; onlar ise kendilerini, işleri nedeniyle vakit bulamadıklarını öne sürerek savundular.
Anlaşmazlık tırmandı ve sonunda mahkemeye taşındı. Taraflar arasındaki gerginlik o kadar arttı ki, neredeyse fiziksel bir kavgaya dönüşecekti. Hâkim bile başlangıçta bu çatışmayı nasıl çözeceğini bilemedi.
Durumu görünce hâkime şöyle dedim: "Benim payımı hesaba katmanıza gerek yok. Anne babam için yaptığım her şey benim gözümde zaten yapılması gereken şeylerdi; hiçbir zaman bir karşılık beklemedim. Tek isteğim, onlara huzurlu ve mutlu bir yaşlılık dönemi sağlamaktı."
Bu sözlerimle uzlaşmanın önü açıldı. Dairenin değeri belirlendi ve miras eşit parçalara bölündü. Herkes kendi payını aldı ve böylece anlaşmazlık nihayet sona erdi.
Kendi miras payımı, anne babamın mezar yeri için kullandım. Para yetmeyince, geri kalan masrafları kızım ve iki erkek kardeşim üstlendi.
Telif Hakkı © 2026 Minghui.org'a aittir. Her hakkı saklıdır.
Kategori: Kendini Geliştirme