(Minghui.org) 1996 yılında Falun Dafa’yı uygulamaya başladım. Şu anda 63 yaşındayım. 23. Çin Fahui vesilesiyle, xiulian uygulama deneyimlerimi Falun Dafa’nın kurucusu Shifu Li ve diğer uygulayıcı arkadaşlar ile paylaşmak istiyorum.
Dafa Uygulayıcıları Nerede Olursa Olsunlar Aydınlık Saçar
2008 yılında, bir öğretim görevlisi olarak, bir üniversitenin akademik dergisinin editörlük ofisine atandım. Beşeri bilimler editörü olarak göreve başladığımda, bu alanda çalışan üç editör daha vardı: iki kadın ve bir erkek öğretim görevlisi. İki ofisleri bulunuyordu; güney cephesinde yer alan, sıcak ve aydınlık olan ofiste iki kadın meslektaşım çalışıyordu. Kuzey tarafında ise karanlık ve nemli bir ofis daha vardı. Aslında burası, içinde iki büyük demir rafın bulunduğu ve kapının yanında bir çalışma masasının yer aldığı bir depo odası gibiydi. Erkek meslektaşımın çalışma yeri oradaydı.
Ofise geldiğimde, bölüm müdürü “Mevcut çalışma koşulları pek iyi değil; diğer iki kadın meslektaşınız ofis değiştirmeye yanaşmıyor” dedi. Bununla, kuzey cephesindeki odayı erkek meslektaşım ile paylaşmam gerektiğini ima ediyordu. İleride belki bana yeni bir ofis tahsis edilebileceğini söyledi. Ben ise hiç tereddüt etmeden, “Sorun değil, hiç problem değil” dedim. Böylece çalışma masamı, erkek meslektaşımın masasının yanına yerleştirdim.
Masamı başka bir yere koymam mümkün değildi; çünkü odadaki geri kalan alan, yaklaşık son on yıla ait dergilerin istiflendiği büyük demir raflarla doluydu. Ayrıca orada, diğer üniversitelerden gönderilen yayınlar da bulunuyordu. Bazıları açılmıştı, bazıları ise kapalıydı. Tüm oda, küf kokulu kâğıt kokusuyla doluydu.
Falun Dafa uygulayıcılarının nerede olursa olsunlar, etraflarına aydınlık saçtıklarına yürekten inanıyorum. Bizler yaşamımızı Doğruluk, Merhamet ve Hoşgörü ilkelerine göre şekillendiriyoruz. Bu ilkelerden yayılan ışıltı, çevremizdeki insanların da içini ferahlatıyor.
Ortama alıştıktan sonra odadaki her şeyi düzenlemeye başladım. Aynı döneme veya kategoriye ait on sayıyı, fakültemdeki yazarların gerektiğinde başvurabilmeleri için ayırdım. Çünkü bazen terfi değerlendirmeleri gibi amaçlarla, yayımlanmış makalelerinin kopyalarını editörlükten talep ediyorlardı. Geri kalan dergileri ise yıllarına göre bir araya getirip alt raflara yerleştirdim.
Pencerenin çevresindeki her şeyi kaldırdım ve pencereyi temizledim. İş arkadaşım işe hiçbir zaman vaktinde gelmiyordu; üstelik tuhaf biri gibi görünüyordu. Her gün örgülü bir alışveriş sepeti getirir ve üzerinde bir düğmesi eksik olan yıpranmış bir takım elbise giyerdi. Elli yaşlarının ortalarındaydı, pek uzun boylu değildi ve ince bir yüzü vardı. Sade, bilgili görünüşünün ardında belli bir mesafe duygusu gizleniyordu. Ona her zaman neşeyle “Günaydın, hocam!” ya da “Yarın görüşürüz, hocam!” diye selam verirdim, ama o neredeyse hiç cevap vermezdi.
Bir aydan fazla bir süre geçmesine rağmen, ortada gerçek bir anlamı olan tek bir cümle bile kurulmamıştı. Ofis, yaptığım düzenlemelerle biraz daha "aydınlık" bir hale kavuştuktan sonra, bir gün nihayet bana seslendi: "Çok iyi bir terbiyeniz var!"
Gülümsedim ve teşekkür ettim.
Başkaları onun tuhaf ve mantıksız olduğunu söylediğinden, ona karşı uygunsuz bir şey söylemeye cesaret edemedim.
Zaman geçtikçe daha sık sohbet etmeye başladık. Bana, bu odaya kendi isteğiyle geldiğini; çünkü iki kadın öğretmeni sevmediğini ve onları kaba bulduğunu anlattı. Ayrıca babasının Kültür Devrimi sırasında Çin Komünist Partisi (ÇKP) tarafından zulüm görmüş, oldukça eğitimli bir entelektüel olduğunu öğrendim.
Konuşmamızın ardından ona Falun Dafa ile ilgili gerçekleri açıklamaya çalıştım, ancak her seferinde onun tuhaf konuşma tarzı ve kendi endişelerim dikkatimi dağıttı. Belki de ailesel trajedi onun üzerinde çok ağır bir yük oluşturmuştu, bu yüzden ÇKP’nin propagandasından farklı bir şey duymaktan korkuyordu. Kısa bir süre sonra emekli oldu ve onu bir daha hiç görmedim.
Bir gün müdire hanım ofisimize geldi. Odayı temizleyip düzenlediğimi görünce, "Tek kelimeyle harikasınız! Burası öyle düzenli ve derli toplu ki; adeta bir güneş ışığı gibi!" dedi. Ardından, böyle bir ortamda çalışmak zorunda kaldığım için özür diledi.
Ben ise, "Sorun değil, gayet iyi" diye karşılık verdim.
Daha sonra, ona Falun Dafa hakkındaki gerçekleri anlattığımda, Çin Komünist Partisi'nin (ÇKP) kötücül olduğu konusunda hemfikir olması üzücüydü; zira babası da zulüm görmüştü. Ancak buna rağmen ÇKP örgütlerinden ayrılmadı. Yine de, sergilediğim davranışlardan bir Falun Dafa uygulayıcısının taşıdığı iyiliği, hoşgörüyü ve samimiyeti fark etti.
Kişisel Çıkarı Bir Kenara Bırakmak ve Kendimi Gerçekten Geliştirmeye Devam Etmek
2012 yılında editörlük birimine yeni bir müdür atandı ve çalışma ortamı önemli ölçüde iyileşti. Ayrıca akademik dergi, biri beşeri bilimler, diğeri ise doğa bilimleri için olmak üzere birbirinden bağımsız iki ayrı dergiye dönüştürülerek yeniden yapılandırıldı ve resmen yayına girdi. Beşeri bilimler bölümündeki editör sayısı altıya çıktı ve geniş, iyi donanımlı bir ofise taşındık.
Ofis büyüdükçe, düzensizlik de arttı. Temizlik ve düzenle ilgilenen kimse olmadığı için kısa sürede bir kaos ortamı oluştu. Diğer editörler otuz ile kırklı yaşlarındaydı; aralarındaki en yaşlısı bendim. Her gün yerleri siliyor, ortalığı topluyor, bitkileri suluyor ve benzeri şeyleri yapıyordum. Müdürümüz ofisimize her geldiğinde, "Bu ofisteki atmosfer çok hoş" derdi.
Editörlük biriminde çalışmanın bazı avantajları vardı: Editörlerin dönüşümlü olarak katıldığı iş seyahatleri, toplantılar veya mesleki eğitimler düzenlenirdi. Çoğu kişi, katılacağı etkinliği gidilecek yere göre seçer; daha önce görmedikleri veya doğal güzellikleri olan bölgeleri tercih ederlerdi. Gittikleri yerlerden yöresel ürünler satın alır ve bunların masraflarını seyahat veya toplantı gideri olarak kuruma fatura ederlerdi. Yöneticim bir etkinlik düzenlediğinde hiçbir zaman gönüllü olmadım. Turistik gezilere ilgim olmadığı ve vaktimi boşa harcamak istemediğim için, mümkün olduğunca bu tür etkinliklere katılmaktan kaçındım. Bazen gitmek zorunda kaldığımda bile, kendi şahsi harcamalarımı asla resmi seyahat masraflarına dahil etmedim; hatta taksiye bile binmedim. Bir Falun Dafa uygulayıcısı olarak, kişi her şeyden önce kişisel çıkarlara ilgi duymamalıdır.
Düzenlemelere göre, üst düzey uzmanlar için emeklilik yaşı 55'ten 60'a çıkarılabiliyor. 55 yaşına geldiğimde, çalışmayı bırakıp bırakmamam gerektiğini düşündüm. Çoğu insan emekli olmak istemez; hatta bazıları biraz daha uzun süre çalışmaya gayret eder. Benim için de çalışmanın getirdiği avantajlardan vazgeçmek pek kolay olmadı. Kendi kendime, "Eğer beş yıl daha devam edersem, bu süre zarfında 200.000 yuan’in üzerinde kazanç elde edebilir ve sonrasında çok daha yüksek bir emekli maaşı alabilirim" diye düşündüm.
Bunu düşündüğüm sırada, bir üniversitede çalışan eski bir sınıf arkadaşımla ilgili canlı bir rüya gördüm; rüyamda o, üniversitedeki tuvaletleri temizliyor ve çöp kutularını büyük bir çöp konteynerine boşaltıyordu. Ona, "Neden bunu yapıyorsun?" diye sordum.
"Biraz ekstra gelir kazanmak için" diye yanıtladı. Ne kadar kazandığını sorduğumda, bana verdiği sayı tam olarak emekli olduktan sonra her ay ne kadar daha az kazanacağımı hesapladığım miktardı.
Shifu’nun bana bir işaret verdiğini anladım: Paraya takıntı yapmamalıydım. Zaman sınırlı ve bu fırsatın değerini bilmeli ve bir Dafa uygulayıcısının yapması gerekenleri yapmalıydım. Böylece, görevimden hemen ayrılmaya karar verdim. Kısıtlı zamanımı, üç işi yapmak ve Shifu'nın insanları kurtarmasına yardım etme yeminimi yerine getirmek için kullanmaya karar verdim.
Emekli olmayı planladığımı açıkladığımda kimse kararımı anlamadı. Bazıları aptal olduğumu söyledi, bazıları beni özleyeceklerini ifade etti; hatta bazı öğretim üyeleri, "Lütfen emekli olmayın. Taslaklar konusunda size bir şekilde yardımcı olabilir miyim?" diye ricada bulundu. Gösterdikleri nezaket beni çok duygulandırdı, ancak ben bir uygulayıcıyım; yapacak çok işim ve yerine getirmem gereken çok daha önemli görevlerim var.
Ayrılmadan önce, yıllar içinde editörlük ofisi tarafından bana sağlanan tüm başvuru kitaplarını, sözlükleri, dosyaları ve diğer ofis malzemelerini özenle düzenledim. Bunları, ofis anahtarıyla birlikte çalışma masamın üzerine bıraktım ve sessizce iş yerimden ayrıldım. Emekli olduğumdan beri, özel bir durum olmadıkça her gün dışarı çıkıyor ve insanlara Dafa hakkındaki gerçekleri anlatıyorum.
O, Departmanımızdaki En Nitelikli Öğretmen
Entelektüeller karmaşık bir gruptur; birçoğu hem doğal bir üstünlük duygusuna hem de ÇKP Partisi kültürü tarafından beslenmiş bir kurnazlığa sahiptir, bu da kişilerarası çatışmaları benzersiz ve zorlayıcı hale getirir. Birçok çalışan kendi aralarında tartışmalara giriyordu. İlk bakışta araları iyi görünenler bile, söz konusu kendi çıkarları olduğunda birbirlerini engelliyor ve birbirlerine karşı mücadele ediyorlardı. Haksız taslak dağıtımları, mantıksız editörlük ve düzeltme ücretleri, iş seyahatlerinde ise eşitsiz fırsatlar söz konusuydu. Ayrıca, kötü düzenlendiği iddia edilen taslaklar hakkında da konuşuluyordu. Bir de yöneticilere verilen hediyeler meselesi vardı: Hediyeleri kim dağıtıyor, bunun karşılığında kimler avantaj sağlıyordu gibi konular. Yazı işleri bürosunda günlük yaşam böyleydi.
Shifu diyor ki:
“Eğer bu duygusallıktan muaf iseniz, hiç kimse sizi etkileyemez. Sıradan bir insanın düşüncesinin sizi etkilemesi mümkün olmaz. Tüm bunların yerini ise, çok daha asil olan merhamet alır.” (Dördüncü Ders, Zhuan Falun)
Dünyevi çıkarları ve arzuları bir kenara bırakabildiğimde, bu tür çatışmaların artık beni etkileyemez hale geldiğini fark ettim. Hatta bir anlaşmazlığın ortasında bile Dafa’nın ölçütlerine göre hareket ettiğim için kimseyle çatışmaya girmedim.
Hem doğrudan birlikte çalıştığım meslektaşlarım hem de diğer ofislerdeki kişiler benimle sohbet etmekten keyif alıyorlar. Bazıları, benimle konuştuklarında kendilerini huzurlu hissettiklerini söylediler. Ben de uygun zamanlarda onlara Falun Dafa hakkındaki gerçekleri anlattım. Entelektüel kesimin zihinleri karmaşıktır ve pek çok endişeleri vardır. Bazıları gerçekleri öğrendikten sonra korkuya kapıldı; bazıları ise Çin Komünist Partisi’nden (ÇKP) ve bağlı örgütlerinden ayrılmayı kabul etti. Hatta bir meslektaşım Falun Dafa uygulamaya başladı. Sözlerim ve davranışlarım sayesinde hepsi, Doğruluk, Merhamet ve Hoşgörü ilkelerinin ne kadar harika olduğunu ve Falun Dafa uygulayıcılarının iyi insanlar olduklarını anladılar.
2015 yılında, Falun Dafa’ya yapılan zulüm nedeniyle eski ÇKP lideri Jiang Zemin hakkında resmi bir şikâyet dilekçesi verdikten sonra, yerel polis merkezinden altı-yedi polis memuru bir ekip aracıyla üniversiteye geldi; beni tutuklamak istiyorlardı. Baş editör onlara şunları söyledi: “Bahsettiğiniz organizasyon hakkında hiçbir bilgim yok, ancak bu öğretmen editör ekibimizdeki en nitelikle çalışanımız. İş ahlakı çok yüksek ve kendisine verdiğim görevlerle ilgili asla şikâyet etmez. Eğer ekibimizde onun gibi daha fazla çalışan olsaydı, işimiz çok daha kolay olurdu. Ofis içinde hiçbir zaman uygunsuz bir söz söylediğine de şahit olmadım.”
İki hafta sonra üniversiteye geri dönebildim. Yönetici bana, "Lütfen endişelenme. Meslektaşlarınız size karşı farklı bir tutum sergilemeyecekler" dedi. Bir gün bu yönetici yazı işleri ofisine geldiğinde, ona zulüm hakkındaki bilgileri içeren bir mektup verdim. Gerçek durumu fark etti ve bunun karşılığında kutsandı; siyasi çalışmalar alanında baş profesörlüğe terfi ettirildi. Üniversite, akademik dergimizin "ulusal çekirdek dergi" statüsü kazanması için yıllardır yoğun çaba sarf ediyordu. Nihayet, onun görevde olduğu dönemde bu başvuru kabul edildi. O da görevinden memnun bir şekilde emekliye ayrıldı.
Uzun yıllara dayanan xiulian uygulama yolculuğuma dönüp baktığımda, bana rehberlik eden Shifu'nun merhametli gözetimi, teşviki ve yönlendirmesidir. Bunun için her zaman büyük bir minnettarlık duyuyorum! Bundan sonra da xiulian uygulama yolunda gayretli bir şekilde ilerleyecek, kendimi özenle geliştirecek ve Shifu'nun merhametine layık olabilmek için üç işi en iyi şekilde yerine getireceğim.
(Minghui.org'da 23. Çin Fa Konferansı için seçilmiş makale)
Telif Hakkı © 2026 Minghui.org'a aittir. Her hakkı saklıdır.
