(Minghui.org) Heilongjiang Eyaleti, Jiamusi Şehri’nde yaşayan 63 yaşındaki bir kadın, Falun Gong uyguladığı için çarptırıldığı altı yıllık hapis cezasını 26 Temmuz 2025 tarihinde tamamladı. Ancak inancına olan bağlılığını sürdürdüğü için şimdi de sıkı bir gözetim altında tutuluyor ve sürekli rahatsız ediliyor.
Bayan Xie Wei
9 Şubat 1963 doğumlu Bayan Xie Wei ve eşi, 31 Ağustos 2025 tarihinde başka bir şehirde yaşayan oğullarını ziyaret etmek üzere trene bindiler. Çift henüz yerlerine oturmadan, dört polis memuru gelerek kimliklerini, cep telefonlarını, sırt çantalarını ve valizlerini kontrol etti.
Yerel polis ayrıca Bayan Xie’yi telefonla taciz ederek kendisinden güncel fotoğraflarını göndermesini talep etti. Polisler, kendisine yönelik “kontrol” ziyaretlerinin sıklığını üç ayda birden ayda bire çıkarmaları yönünde talimat aldıklarını belirttiler.
1996 yılında Falun Gong’u uygulamaya başlayan Bayan Xie, rahim miyomlarından ve şiddetli kanama sorunlarından sadece 20 gün içinde kurtuldu. Kalp ve karaciğer rahatsızlıkları ile yüksek tansiyon gibi diğer pek çok sağlık sorunu da zamanla ortadan kayboldu.
Çin Komünist Partisi’nin Temmuz 1999’da Falun Gong’a karşı ülke çapında bir kampanya başlatmasının ardından, inancına sıkı sıkıya bağlı kalan Bayan Xie defalarca hedef alındı. 5 Nisan 2009’da tutuklanmasının ardından bir buçuk yıl zorunlu çalışma cezasına çarptırıldı. 23 Şubat 2016’da tekrar tutuklanması ise 1,5 yıllık hapis cezasıyla sonuçlandı. Son olarak 27 Temmuz 2019’da tutuklanması üzerine altı yıl hapis cezası aldı.
Bayan Xie’nin emekli maaşı, altı yıllık hapis cezası süresince askıya alındı. Ayrıca 30.000 yuan tutarında bir mahkeme para cezasını ödemeye zorlandı. Toplam maddi kayıpları 200.000 yuan’i aştı. Hapisten çıktıktan sonra emekli maaşının yeniden bağlanıp bağlanmadığı ise belli değildir.
Aşağıda, Bayan Xie altı yıllık hapis cezası süresince maruz kaldığı kötü muameleyi anlatmaktadır.
Yazın Kışlık Kıyafetler Giymeye Zorlanmak ve Oturma İşkencesine Maruz Bırakılmak
5 Haziran 2021 tarihinde Heilongjiang Eyalet Kadın Hapishanesi’ne getirildim. Sıkı Yönetim Bölümü’nün Yedinci Grup lideri Han Li, bana kirli ve kötü kokulu bir yatak takımı verdi. Fare dışkıları ve idrarla lekelenmiş, eski bir kapı perdesinden bozma bir “yatak” üzerinde uyumak zorunda bırakıldım.
O dönem yaz mevsimi olmasına rağmen kışlık kıyafetler giymeye zorlandım; kolları veya pantolon paçalarımı yukarı kıvırmama bile izin verilmedi. Gardiyanlar ayrıca beni sabah 4:00’ten akşam 22:00’ye kadar duvara dönük şekilde küçük bir taburede oturmaya mecbur bıraktılar. Dolandırıcılık suçundan hükümlü Chen Jing ve cinayetten hükümlü Xin Fengwei, beni gözetlemekle görevlendirildi. Sürekli olarak Falun Gong’a saldırıyor ve inancımdan vazgeçmemi dayatıyorlardı. Beni altı yıl boyunca bu şekilde oturtmakla tehdit ettiler.
İşkence canlandırması: küçük bir taburede oturtulma
Daha sonra taburede oturmayı reddettim. Bunun üzerine Chen, Xin, uyuşturucu kaçakçılığından müebbet hapis cezası alan Xia Dongqing ve gasp suçundan hüküm giymiş eski bir polis memuru olan Zhou Dan, beni zorla tabureye oturttular.
Uzun süreli oturma işkencesi nedeniyle kalçamdaki deri çatladı. Oturduğum her saniye dayanılmazdı. Bir gün gardiyan Li Songmei, Chen’e benim “dönüştürme” durumumu sormaya geldi. Ona bir şey söylemek istediğimi belirttim; ancak o, kendisiyle konuşmaya hakkım olmadığını söyledi.
Bir keresinde gardiyan Gao Jinshuang’ın, mahkûm Yang Lina’ya şöyle dediğini duydum: “Falun Gong uygulayıcılarını izlemekle görevlendirilen mahkûmlar, onlara dışarıdan görünen bir yara izi bırakmadan nasıl işkence yapacaklarını öğrenmek için iki aylık bir eğitim alıyorlar.”
Yedinci Grup 17 Ocak 2022’de feshedildi ve ben, Wang Xin’in liderliğindeki Beşinci Gruba nakledildim.
Ceza İndirimi Teklifini Reddetmek
24 Haziran 2023 tarihinde bir ceza indirimi bildirimi aldım; ancak bunu kabul etmemeyi seçtim. Çünkü bu teklif, Falun Gong’dan vazgeçtiğimi ve onu kınadığımı belirten dört ayrı beyanı —ki bunları yazmaya zorlanmıştım— kendi isteğimle kaleme aldığımı mahkemede kabul etmemi şart koşuyordu. Çin’de hiçbir yasa Falun Gong’u suç kapsamına almadığından, hiçbir şekilde suçlu olduğumu kabul etmeyecektim.
Birkaç gün sonra eşim beni ziyarete geldi; mahkûm Li Guimei ona, ceza indirimi teklifini reddetme kararımdan bahsetti. Eşim ertesi hafta tekrar geldi ve teklifi kabul etmem için ısrar etti. Ona, kendisiyle yeniden bir araya gelmeyi çok istesem de, inancımı yaşayarak hiçbir yasayı çiğnemediğimden vicdanıma aykırı bir şey yapmayacağımı açıkladım.
Eşimin yüzü öfkeden bembeyaz kesildi, dudakları titredi, hapishane telefonunu tutan eli şiddetle sarsıldı ve ayakta durmakta güçlük çekti. Beni bir daha ziyaret etmeyeceği ya da hapishane hesabıma para yatırmayacağı konusunda tehditler savurdu. Hatta boşanmak istediğini, böylece artık benimle uğraşmak zorunda kalmayacağını söyledi.
Eşimin gözlerinde yaşlarla oradan ayrıldığını görmek kalbimi parçaladı. Bir zamanlar uyumlu ve mutlu olan ailemiz, Falun Gong’a zulmedilmesi nedeniyle büyük bir acının içine sürüklenmişti. Sırf iyi bir insan olmaya çalıştığı için hapse atılan bir eşi olan kocamın çektiği acıyı anlıyordum.
Daha Fazla Kötü Muamele
Ağustos 2023’ten itibaren hapishane yönetimi, herkesten “suçları” üzerine düşünmelerini içeren aylık bir “düşünce raporu” yazmalarını istedi. Bunu yapmayı reddettiğim için, grup lideri Wang Xin, bana ve Beşinci Grup’taki diğer herkese, bir hafta boyunca sabah 4:00’ten akşam 22:00’ye kadar küçük bir taburede oturma cezası verdi.
Mahkûm Yang Lina, yine Beşinci Grup’ta tutulan bir diğer Falun Gong uygulayıcısı Sun Tairong’a sözlü saldırıda bulundu. Bunun üzerine gardiyan Meng Nan, herkesin bir ay daha küçük taburelerde oturmasına karar verdi. Uzun süre oturmaktan birçoğumuzun kalçasında şiddetli ağrılar oluştu.
2024 yılının başlarında, Çin Yeni Yılı yaklaştığı için bir mahkûma şeker verdim. Gardiyanlar, ceza olarak bana üç saatlik gece nöbeti görevi verdiler.
Yatağım pencereye yakın olduğundan her sabah genellikle pencereyi açardım. Mahkûm Li Guimei, pencereyi “çok erken” ya da “çok geç” açmakla beni suçladı ve akşam saat 22:00’ye kadar küçük bir taburede oturmaya zorladı. Bu oturma işkencesi, ona bir paket süt tozu alana dek sona ermedi. Ayrıca tuvaleti kullanmama da izin vermiyor; dışkımı kirli bir kovaya yapmamı, ardından kovayı bizzat boşaltıp yıkamamı dayatıyordu. Bir gün, hücredeki diğer herkesi dışarı çıkardı, beni duvara sıkıştırdı ve yüzüme defalarca tokat attı.
Bunun ardından, ceza olarak sık sık ağır işler yapmaya zorlandım. Sabah 4:00’ten akşam 22:00’ye kadar süren oturma işkencesi yeniden başladı. Sıcak duş almama izin verilmiyordu. Grup sorumlusu Wang Xin, “Kötü insanlara böyle davranılır! Gerçek yüzlerini gösterdikleri an, onları acımadan ezeceksin!” diye bağırıyordu.
Grup Sorumlusu Tarafından İlaç Verilmesi
Maruz kaldığım bitmek bilmeyen kötü muameleler sonucunda yüksek tansiyon sorunu yaşamaya başladım; kalbimde ise sanki zar zor atıyormuş gibi aşırı bir rahatsızlık hissediyordum. Grup sorumlusu Wang Xin, 2023 yılının Aralık ayı sonlarında, yüksek tansiyon ilacımı küçük, beyaz, şeker kaplı bir tabletle değiştirdi. Uykusuzluk çekmeye başladım; geceleri en fazla iki saat uyuyabiliyordum. Giderek zayıfladım ve güçten düştüm. Konuşacak hâlim bile kalmamıştı. Başımda sürekli bir baskı ve ağrı hissediyordum.
Şubat 2024’teki Çin Yeni Yılı öncesinde, gardiyan Xiao beni gördü ve Wang’e neden bu kadar zayıfladığımı sordu. Wang, diyet yaptığımı iddia etti. Mayıs 2024’e geldiğimizde ise bir deri bir kemik kalmıştım.
Mayıs 2024 civarında bir gün, gardiyan Yu Min, ilaçlarımı alırken beni izliyordu. İlaçlarımın, yaklaşık 4×5 cm boyutlarında şeffaf plastik bir poşet içinde, on kadar küçük, beyaz, şeker kaplı tablet hâlinde olduğunu fark etti. İlaçların neden prospektüsüyle birlikte orijinal ambalajında olmadığını sordu. Mahkûm Li Fengjuan, ilaçları poşete Wang’ın koyduğunu söyledi.
14 Mayıs 2024 öğleden sonra hapishane doktoru Beşinci Grubu ziyaret etti. Doktora, ekip lideri Wang’in verdiği ilaçların bende yan etkilere yol açtığını söyledim. Doktor, ilacımın değiştirilmesini önerdi. Ancak saat 16.00 civarında bir gardiyan gelerek mahkûm Li Fengjuan’a, Wang’ın benim aynı ilacı kullanmaya devam etmem gerektiğini söylediğini, çünkü ilacın “özel bir etkisi” olduğunu iletti. Li’ye bu etkinin ne olduğunu sordum; söylemeye cesaret edemedi, sadece “Çok acımasızca” demekle yetindi.
Wang’ın bana verdiği ilaçların, zehirli olabilecek bilinmeyen maddeler içerdiğini hissettim.
Hâlâ çok az uyuyabiliyordum. Uykuya daldığımda ise aniden, kalbimin durduğunu hissederek uyanıyordum. Nefes almakta güçlük çekiyor, ayakta duramıyor ve ellerimin titremesine engel olamıyordum.
Tüm bu durumuma rağmen gardiyanlar, tuvaleti temizlemem için beni zorladılar. Ayakta duramadığımdan, bir elimle yere tutunup diğer elimle temizlik yapmak zorunda kalıyordum. Gece nöbetlerinde sık sık yanlış kişiye sesleniyor ya da farkında olmadan iki numara küçük ayakkabılar giyiyordum. Ayrıca çoğu zaman kontrolsüz bir şekilde gülmeye veya ağlamaya başladığımı fark ediyordum.
Bir öğleden sonra, mahkûm Yang Lina bana, “Onu delirtin! Sadece delirenler tıbbi gerekçelerle tahliye edilebilir! Ailesine söyleyin, onun için tıbbi tahliye talep etsinler!” diye bağırdı.
Wang benimle bir “görüşme” yaptı. Ellerimi düzgün kullanamadığımı söyleyerek şikâyette bulundum. Ellerimi sertçe sıktı ve alaycı bir tavırla, “Nesi düzgün çalışmıyormuş?” dedi.
4 Ocak 2025’ten Şubat 2025’in başlarına kadar, ilaç dağıtmakla görevli mahkûm Li Fengjuan’ın, mahkûmların ilaç listelerinde kayıtlı olmayan bazı ilaçları sürekli cebine koyduğunu gözlemledim. Bir gardiyan bunu fark edip ne yaptığını sorduğunda, Li, bu fazladan ilaçların yemeklere karıştırılarak belirli uygulayıcılara verildiğini söyledi. Görünüşe göre, hapishanede ilaçla hedef alınan tek uygulayıcı ben değildim.
Her pazar kahvaltıda mısır lapası verilirdi. Eğer artan olursa, bir kısmını öğle yemeği için saklamamız söylenirdi. Bir gün öğle yemeği çantamı açtığımda, sarı mısır lapasının üzerinde beyaz, sütümsü bir sıvı tabakası olduğunu gördüm. Koğuştaki diğer tutuklulardan Li Fengjuan’a, yemeğime ilaç katıp katmadığını sordum. Bunu inkâr etti ve gayet sakin bir şekilde, beyaz hapın hâlâ cebinde durduğunu söyledi. Ardından hapı bana gösterdi.
2025 yılındaki Çin Yeni Yılı’ndan sonra, gardiyan Xin Yu ilaç dağıtma görevini devraldı. Bir gün, koğuş sorumlusu Wu Yuelian’a, başka bir tutukluya ait olan epilepsi ilacını bana vermesi talimatını verdi. Söz konusu tutuklu, o kadar şiddetli dövülmüştü ki hastaneye kaldırılması gerekmişti. İlaç şişesinin üzerinde o tutuklunun soyadının yazılı olduğunu gördüm. Üstelik hapı da benimkilerden daha büyüktü. Bunun kazara yapılmış bir ilaç karışıklığı olmadığı, aksine bana zulmetmek için kasten gerçekleştirilmiş bir eylem olduğu çok açıktı.
Başka bir seferinde ise kahvaltıda siyah pirinç lapası verildi. Tam bitirmek üzereyken, yani geriye sadece iki kaşık kaldığında, koyu renkli lapanın içinde beyaz, tam olarak çözünmemiş, şeker kaplı bir hapın yarısı ortaya çıktı. Görünüşe göre hapın diğer yarısını çoktan yemiştim.
Wang benimle tekrar konuştuğunda, ona neden tutukluların ilaç listelerinde kayıtlı olmayan ilaçların bana verildiğini sordum. Şaşkına dönmüş gibi göründü ve durumu üst makamlara bildirmemem için beni tehdit etti.
Bir süre boyunca, ilaç verilmesini engellemek için bardağımda su tutmadım; sadece kişisel temizliğimde kullandığım beyaz plastik kovamdaki suyu içtim. Kahvaltıda lapa yemeyi bıraktım; bunun yerine sıcak suyla fasulye tozunu karıştırıp yedim. Daha sonra, “daha iyi bir yönetim” gerekçesiyle herkesin su kovalarını tek bir yatağın altına koyması emredildi. Temizlik vakti geldiğinde herkes kovalarını almak için acele ediyordu. Bu yüzden her sabah kahvaltı için fasulye tozunu karıştırırken soğuk su kullanmak zorunda kaldım.
Daha sonra kan basıncım 120 mmHg civarında dengelendiğinde, hapishane doktoru ilaç almayı bırakabileceğimi söyledi. Ancak Wang, kardiyovasküler sistemimi iyileştirmek için yarım tablet amlodipin almaya devam etmem konusunda ısrar etti. Kan basıncım daha sonra 107/75 mmHg seviyesine düştü; buna rağmen Wang, kalp atış hızım dakikada 60’ın altına düşmediği sürece ilacı kullanmaya devam etmemi emretti. Zaten sürekli başım döndüğünden kan basıncımın daha fazla düşemeyeceğini söyleyerek itiraz ettim. Ancak o zaman Wang geri adım attı.
17 Ocak 2025 tarihindeki fiziksel muayene sırasında bana bradikardi (istirahat halindeki kalp atış hızının normalden yavaş olması; genellikle dakikada 60 atıştan az olarak tanımlanır) teşhisi kondu. Her gece, tam uykuya dalacakken ani kalp çarpıntılarıyla sarsılarak uyanıyor ve bu durum sabaha kadar devam ediyordu.
Hapishaneden Tahliye Öncesi Son Bir Hakaret
26 Temmuz 2025 sabahı, gardiyan He Linlin beni hapishane revirine götürdü ve vajinamda gizli bir nesne olup olmadığını kontrol ettirdi. Ardından, “Hapishaneden Tahliye Belgesi”mi, Siyasi ve Hukuki İşler Komitesi ile Jiamusi Şehri, Qianjin Bölgesi’ndeki toplum ofisinden gelen iki adama teslim etti. Daha sonra ailemle birlikte Shunhe Polis Karakolu’na götürüldüm; burada bazı belgelere parmak izimi basmaya ve kan grubu raporumu sunmaya zorlandım. Tüm bunların ardından nihayet eve gitmeme izin verildi.
Telif Hakkı © 2026 Minghui.org'a aittir. Her hakkı saklıdır.
Kategori: Kadınlara Yapılan İşkence

